Kategoriler

Arşivler


Tarih 7 May 2015 Kategori: Hanife KÜÇÜK

BÖYLE BİR ERKEĞİN KADINI OLMAK İSTEDİM

BÖYLE BİR ERKEĞİN KADINI OLMAK İSTEDİM

Öyle bir erkeğin kadını olmalıyım ki
Ama sıradan bir erkeğin kadını değil
Özel bir erkeğin kadını olmak isterim
Gözlerime baktığında ne istediğimi bilecek
Adam gibi adamın kadını olmak istedim

Sadece yakışıklı olması, karizması yetmez
Elimi tuttuğunda ayaklarımı yerden kesecek
Beni benden daha çok sevip sahiplenecek
Öyle laf olsun diye seni seviyorum demeyecek
Söylerken de kalbimi yerinden titretecek,
Adam gibi adamın kadını olmak istedim

Hangi kadın ister, sadece boş boş konuşup
Ben akıllıyım dercesine düşüncelerini empoze edeni
Öyle zeki olmalı ki, 
Her konuda ben den bir adım önde 
Sevgide eşitlik verebilecek, bir erkeğim olsun istedim
Her cümlesinde yeminler eden değil
Sesinin tınısında 
Bana güven veren bir erkeğin kadını olmak istedim

Hani toplumda kişiliğini ıspatlayan, 
Şimdi bura da olmalıydı dedirttirecek, 
Her ortam da aranılan sohbetine doyulmayan
Kendini saygıyla dinletebilecek
Yürüdüğünde bastığı yeri titretecek 
Yapmak istediğim her işimde köstek değil, destek olabilecek
Teşvik edip yanımda olduğunu hissettirecek
Anlayışlı, şefkati ile beni sarıp sarmalayacak
Şiirlerimin özünde kendini görebilecek 
Öyle bir erkeğim olsun istedim

Akşam eve geldiğinde beni özlesin 
Hasretle kucaklasın sarılsın öpsün istedim
Bana kadınlığımı hissettirip ayaklarımı yerden kessin istedim
Tüm değer yargıları, aşkı sevgiyi, saygıyı öldürmeyen
Arzularımı gözümden anlayabilecek
İşte böyle bir erkeğin sevdiği kadını olmak istedim

Gerektiğinde yumruğunu masaya vuracak
Hayatı her anlamıyla görmüş yaşamış ve doymuş olacak
Gözü benden başkasını görmeyecek kadar da kör olabilecek
Küçük şakalarım dan haz alabilecek
Şarkılar söylerken keyifle dinleyebilecek
Vay be, sen neymiş sin deyip yanağıma bir buse konduracak
Kalbimi öyle olur olmaz incitmeyecek
Öyle bir adam var mı? 
Diye sorduğumda evet o benim diyebilecek
Sol yanında beni hep gezdirecek, aklımdasın diyecek
İşte böyle bir erkeğin kadını olmak istedim

Hanife Küçük
( hicaz şarkılar )
www.kafiye.net


Tarih 4 May 2015 Kategori: Canan ÖZDEMİR

Hasankeyf Koç Camii kalıntıları

Hasankeyf Koç Camii kalıntıları

xıı. yy Büyük Selçuklu eseri olduğu sanılıyor.Oldukça büyük bir alanı kapsayan anıtsal camiinin ibadet yönü doğu-batı doğrultusunda şekillenen dikdörtgen planlı hacimden oluşuyor.

 

Merhaba Dostlar, Hasankeyf Koç Camii kalıntıları

                 

                    

                   


Tarih 4 May 2015 Kategori: Ümit EVRAN

FUTBOL TOPU

FUTBOL TOPU  

                                                              

Pazar günleri geç kalkmak, belki de yaşamımın tek lüksüdür. O gün de öyle olmuştu. Kalktığımda eşim mutfakta kahvaltıyı hazırlıyordu. Her pazar olduğu gibi, kahvaltıya oturmazdan önce  köşedeki bayiden  gazetelerimi, sonra da yolun üzerindeki fırından, daha  yeni çıkmış sıcacık simitleri alıp, eve dönmüştüm. Bir diğer pazar keyfim de kahvaltı masasında   gazete okumaktır. Bu nedenle bu pazar kahvaltıları hep uzar da uzar,  ben sofradan kalkarken vakit neredeyse öğleyi bulur. O gün de yine öyle olmuştu, kahvaltıyı henüz bitirmiş, elimdeki keyif çayım ve gazetemle biraz önce, mutfaktan salona geçmiştim. Bir süre sonra  tam  gazetedeki o heyecanlı  yazı dizisine dalmıştım ki, müthiş bir patlama ile yerimden fırladım. Sanki bir şey infilak etmişti. Ne olduğunu hiç anlamamış fakat çok korkmuştum. Şaşkınlıktan bir süre yerimden kalkamamıştım.  Elimdeki çay bardağı halıya devrilmişti. Paramparça olan, salonun  o büyük pencere camının kırıkları her yere  dağılmıştı. Bir süre sonra salonun köşesindeki sehpanın altına yuvarlanan siyah beyaz   renkli futbol topunu görünce mesele anlaşılmıştı. İçgüdüsel olarak önce topa doğru bir  hamle yaptım. Sonra da elimde top, hışımla pencereye yöneldim.

   Gördüğüm manzara beni hiç şaşırtmadı. 11-12 Yaşlarında  veletler okulun bizim eve bakan arka bahçesinden, ön bahçesine doğru kaçışıyorlardı. Bir kısmı ise çoktan binanın ön tarafına ulaşmışlardı bile, onların ancak sesleri duyuluyordu. Bizim ev bu semtin ortaokuluna komşudur. Okulun  esas bahçesi ön taraftadır ve oldukça geniştir. Bayramlarda, hafta başlarında törenler hep o ön bahçede yapılır. Ne var ki bu büyük ön bahçenin  tam ortasındaki Atatürk büstünün geniş kaidesi, biraz ötedeki zeytin ağacı ve kenarlardaki taflanlar bu bahçeyi futbol oynamak için uygun olmayan bir alan haline getiriyordu. Bu yüzden mahallenin çocukları futbol oynamak için bu bize yakın olan arka bahçeyi ve doğal olarak da  öğretmenlerin okulda olmadığı pazar günlerini  tercih ederlerdi.  İşte bu çocuklar, o çocuklardı. Yani benim salonun o büyük camını indiren ve hepsi sırra kadem basan. Ama o da ne? Aşağıda  8-9 yaşlarında kısa pantolonlu, kumral, bacakları çırpı gibi, çelimsiz bir velet, o kocaman korku dolu çocuk gözleri ile bana bakıyordu. Hiçbir şey söylemeden, hiç hareket etmeden, hatta hiç kıpırdamadan. Başını omuzlarının içine çekmiş öylece bakıyordu. Konu  anlaşılmıştı. O bakışlar bana bir yerlerden tanıdık geliyordu; bu çocuk o topun sahibi idi!

   Bu oğlan çocuğu bir an beni aldı ve ta çocukluk yıllarıma götürdü.

    Bizim çocukluğumuzda bırakın şimdiki gibi elektronik, uzaktan kumandalı, pilli oyuncaklarla oynamayı, şöyle sıradan herhangi bir oyuncak sahibi olmak bile ayrıcalık sayılırdı. Bu yüzden çoğu özel bir donanım gerektirmeyen saklambaç, birdirbir, çelik çomak gibi sokak oyunlarını tercih ederdik ya  da  taşlarla oynanan, dama veya benzeri çeşitli oyunlar oynardık. Bu oyunlar için ihtiyacımız olan mekanlar ise alabildiğince sahiplendiğimiz sokaklardı. Tabii büyüklerden biri bizi oradan kovana kadar.  İlla ki  bir oyuncakla oynamak isteyenler de kendi oyuncağını kendisi üretmek zorundaydı. Mesela bir telin bükülmesi ile elde edilen uzun direksiyonu ile yönlendirilen, iki veya dört tekerlekli arabalar o dönemin gelişmiş teknolojik oyuncakları sayılırdı. Uçurtmalarımızı da unutmamak gerek. Onların da kendimizin yapabildiği ya da büyüklerden yardım istemek zorunda olduğumuz değişik modelleri vardı. Her neyse. İşte o zamanlar bir futbol topuna sahip olmak inanılmaz bir ayrıcalık, anlatılmaz  bir keyif demekti. O dönem bütün yaşıtlarım gibi ben de hep bir futbol topuna sahip olmanın hayallerini kurardım. O yıllar bizim kasabada öyle futbol topu, spor malzemeleri satan mağazalar falan yoktu, zaten benim de de hiçbir zaman o topu satın almaya yetecek param olmamıştı. Birgün  babam rahmetli annemin rahatsızlandığını, İzmir’e doktora gitmek zorunda olduklarını, belki bir ameliyat gerekebileceğini anlattı. Beni  onlar dönene dek bir komşumuza bırakmayı düşündüklerini söyledikten sonra,  artık büyüdüğümü ve bana çok güvendiklerini ilave etti. O güne dek hiçbir zaman yabancı bir evde, anne babamdan uzak kalmamıştım. Babamın benden bir cevap beklediğini fark etmiştim. O her ne kadar artık büyüdüğümü, bana güvendiğini söylese bile, aslında o süre içinde bir sorun yaratmadan o komşularda kalıp kalamayacağımı  merak ediyordu. Ben de kalabileceğimi söyledim ve  fırsatı kaçırmadım: “Ama  bir şartla”.  Bu şart tabii ki bana İzmir’den getirecekleri bir futbol topu idi. Herhalde 7-8 yaşlarında filan olmalıydım. Komşularla bir sorun yaşamadım. Benim aklım annemin rahatsızlığında falan değildi. Annemlerin İzmir’den dönüşü bir türlü gelmek bilmedi. Aklım sadece rüyalarıma giren o futbol topunda idi.

   Bizimkiler bir süre sonra döndüler. Beni komşudan almaya geldiklerinde  ilk sorum tabii ki hemen “Topumu aldınız mı” olmuştu. Bana topumu getirdiklerini söylediklerinde sevinçten uçuyordum. O dakikadan itibaren bir an önce evimize gitmek ve topuma kavuşmak istiyordum. Oysa ki  beni misafir eden komşularımız annemin sağlığını merak ediyorlar ve iki çift laf etmek istiyorlardı. Benim ise buna hiç tahammülüm yoktu, onları konuşturtmuyor, bir an önce topuma kavuşmak istiyordum.  Eve dönmek için dakikalar geçmek bilmedi. Bir süre sonra evimize vardığımızda karşılaştığım ise futbol topu değil, o çocuk dünyamın ilk büyük düş kırıklığı idi. Top falan yoktu! Kandırılmıştım. Yıkılmıştım.

   O yıllar hep o olmayan futbol topunun özlemi ile geçti. Özlem sözünü biraz açmalıyım. Ben yaşıtlarıma göre daha ufak tefek, kısa boylu ve çelimsiz  bir çocuktum. Söz gelişi bizim sokakta  futbol oynamaya karar verilmiş olsun ve  benimle birlikte toplam yedi kişi olduğumuzu var sayalım. Eğer bizim takım altı kişiden oluşacaksa, orada bana çaresiz yedekliğe razı olmak düşerdi. Benim takıma girip, futbol oynayabilmem için ya birinin oyundan  bıkmasını ya da annesinin  çağırmasını beklemem gerekirdi. Eğer benimle birlikte toplam  altı çocuk isek, o zaman  benim de futbol oynama şansım olurdu ama sadece kaleci olarak! Çünkü kural, en çelimsiz olan çocuğu kaleye koymaktı. Oysa benim  değişmez rüyam ileride oynamak ve goller atmaktı! İşte hem çelimsiz olup, hem de ileride, daha doğrusu her yerde oynamanın bir tek istisnası vardı: Futbol topunun sahibi olmak! Futbol topunun sahibi olan çocuk, otomatik olarak takımın da kaptanı olurdu. O bırakın istediği yerde oynamayı, canının istediği çocuğu oynatmak ya da istemediğini takımdan çıkartmak gibi üstün yetkilere sahip olurdu. Kim istemezdi ki böyle “Ali kıran başı kesen” olmayı. Ama dedim ya benim için bunun tek şartı  bir futbol topuna sahip olmaktı.

   Biz futbol oynamaya giderken bütün donanımımızla birlikte tam tekmil giderdik. Balmumu, ip, büyük yorgan iğnesi, iç lastiği yapıştırmak için yama, solüsyon ve zımpara kağıdı.. Oyunun en heyecanlı yerinde top mu patladı, ne keder? Topun meşin olan dış kısmını yorgan iğnesi ve balmumlu iple hemen oracıkta diker, sonra oyuna devam ederdik. Ya da iç lastik mi patladı? Sorun değil. Önce delik kısım ve yama güzelce  zımparalanır, sonra solüsyon sürülürdü. Biraz bekledikten sonra, lastik yama patlayan yere  yapıştırılırdı. Yamanın kuruduğuna emin olduktan sonra iç lastiği tekrar yerine yerleştirir ve onu şişirmeye çalışırdık.  Lastik balonun 5-6 santimlik ince lastik borusu ağızdan ağıza dolaşır ve o küçücük çocuk  ciğerlerimizle,  gözlerimizin önünde yıldızlar uçuşana dek, bütün gücümüzle  o iç lastiği şişirirdik. Bu lastik balonu yeterince şişirdikten sonra o lastik boruyu ikiye büküp, sağlam bir iple bağlar ve meşin dışlığın içine yerleştirirdik. Daha sonra sıra topun ağzını bağlamaya gelirdi. Bunun için de birimiz  dışarıdan topun ağzını iki yandan bastırır, diğerimiz de o boruyu iyice içeriye teptikten sonra topun sırımını sıkı sıkı  bağlardı. Böylece işlem tamamlanmış olurdu. Olurdu da olmasına bu, ağızla şişirilmiş bu top, ciğer gibi olurdu. Yerden en fazla 50-60 santim  yükseğe zıplardı. Bu et gibi yumuşak topla oynamanın hiç tadı olmazdı. Aslında bu topu şişirmenin doğru adresini hepimiz çok iyi bilirdik: Bisikletçi Hakkı Usta! Bu futbol anıları arasında rahmetli Hakkı Usta’yı  hatırlamamak  büyük vefasızlık olurdu. Evet doğru adresi bilirdik bilmesine de, işin kötü yanı bunun için tam 5 kuruşa sahip olmak gerekirdi, bu da elbette her zaman mümkün olmazdı. Bu yüzden bizim  Hakkı Usta’ya karşı geliştirişmiş usta kaçış planlarımız olurdu. Top şişirilirken içimizden iki kişi topun başında dururdu. Tabii Hakkı Usta da onların başında olurdu. Top şişer şişmez o çocuklardan biri topu 3-4 metre ötede bekleyen öteki çocuğa fırlatırdı, o da 5-6 metre ileride bekleyen bir  diğer çocuğa. Burada önemli olan yangında ilk kurtarılacak eşya misali öncelikle topu kurtarmaktı. Hakkı Usta  başına geleceği önceden bildiği için, tedbiri elden bırakmaz ve  daha  biz kaçamadan hamlesini yapar ve çoğu kez o da topu şişirten ilk çocuğu yakalardı. Yani zaman zaman içimizden birimiz Hakkı Usta’da rehin kalırdık. Ama o kadarcık kayıp vermeye biz çoktan razı idik. Önemli olan topu kurtarmaktı. Hey gidi Hakkı Usta.

    Bir de yeri gelmişken “potinlerimizden” söz etmek gerek. O yıllar hep lastik-potin ya da lastik-mest giyilirdi. Yaşlılar daha çok keçi derisinden yapılan siyah renkli mestleri  tercih ederdi. Bu mestler özellikle kışın namaz için abdest  alırken onlara büyük kolaylık sağlardı. Çocuklar ve gençler daha çok  lastik-potin giyerdi. Potinlerin rengi gülkurusu olurdu ve  ayak bileğine kadar olan bağcıkları ile ayağı tamamen sarardı. Potin bir kere çok sağlıklıydı, ayağı sıcak tutardı. Eve girerken lastiklerimizi kapının önünde bırakır, içeriye potinlerimizle girerdik. Bu lastik-potinlerin  tek sakıncası  ağır oluşu, bu yüzden  futbol oynarken  ve koşarken zorluk çıkartmasıydı. Onun da kolayı lastikleri çıkartmaktı. O potinlerle topa vurmak ne de keyifli olurdu! Çamurlu potinlerle eve  döndüğümüzde,  bunun faturasının annelerimizden bir güzel dayak yemek olduğunu hepimiz çok iyi bilirdik. Ama  o canım potinlerle gol atmak onca dayağa değerdi doğrusu. Hey gidi günler.

    Topun sahibi olmak gibi  bir ayrıcalığa erişebilmek için sünnet olmaya kadar beklemem gerekti. Sünnet olduğumda 11 yaşındaydım. Sünnette bana takılan paralar küçük bir servet oluşturmuştu: Tam 52 lira! Daha da güzeli bu servet tamamen benim kontrolüm altındaydı ve onu özgürce kullanabilirdim. Bu para ile ne yapacağımı sormaya bile gerek yoktu tabii. Nihayet rüyalarım gerçek olacak ve artık benim de bir futbol topum olacaktı. O yıllar bizim kasabada spor malzemeleri satılan bir mağaza olmadığından söz etmiştim. Bu nedenle futbol topu satılan bize an yakın kasaba olan Soma’ya gitmemiz gerekirdi. O sıralar siyasal bilgilerde okuyan, sonraları  çok genç bir kaymakam iken kaybettiğimiz  bir akrabam vardı, Eşref ağabey. Onu beni Soma’ya götürmesi için ikna ettim.  Soma’da en güzel futbol topunu seçtik ve gözümü kırpmadan 27.5 lirayı ödedim.  Artık takımın hem kaptanı, hem teknik direktörü, hem de malzemecisi bendim! Takımda kimin oynayıp oynamayacağına artık ben karar verecektim. Ve bütün diğer çocuklar benimle hoş geçinmek zorundaydılar. Dünyalar benim olmuştu.  Heyyyt be! 

    Yazık ki benim bu en parlak dönemin çok uzun sürmedi. Bir gün eve geldiğimde kapıyı açan olmadı, annem evde yoktu. Büyük ahşap bahçe kapısının aralanmış yarıklarından baktığımda bir de ne göreyim? Benim top orada bahçenin ortasında duruyordu. Ama bu top sanki benim topum değildi, ezik büzüktü, havası sönmüş gibiydi. Bir tuhaflık olduğunu anlamıştım. Hemen komşu eve daldım, yüksek bahçe duvarına tırmandım ve kendimi bizim bahçeye salıverdim. Bir de ne göreyim? Annem futbol topumu bir Diyarbakır karpuzu gibi dilim dilim doğramıştı. Kim bilir o gün yine ne yaramazlıklar yapmıştım.       

    Artık takımın kaptanı ben değildim! Göz yaşlarım topumu ıslatıyordu.                    

    Bir daha hiç sünnet olmadım. Bir daha hiç futbol topum olmadı. Ve rahmetli anamı ölene kadar hiç affetmedim. 

   İşte şimdi elimde tuttuğum bu top, beni aldı ve artık çok ötelerde kalmış çocukluk yıllarıma götürdü. Topum, anam, Eşref Ağabey, Hakkı Usta.. şimdi hepsi bir bir gözlerimin önümdeydi.

    Oğlan çocuğu hala öylece bakıyordu. Kıpırdamadan, konuşmadan, yalvarmadan ve hiçbir hareket yapmadan. Çocuk bu ikinci kat penceresinden gerçekte olduğundan çok daha küçük görünüyordu. Başı omuzları arasında kaybolmuş gibiydi. Bakışlarındaki endişe o güzel çocuk yüzüne yayılıyordu. Elimdeki topu ona doğru uzattım. Topunu görünce gözleri ışıdı, yüzünde bir  sevinç dalgası dolaştı.  Önce topa, sonra yine çocuğa baktım:                                                                                         

   -Topunu sana atarım ama bir şartla.

   Çelimsiz velet öylece bakıyordu. Şaşkındı. O siyah çocuk gözleri şimdi daha da irileşmişti. Sadece kaşlarını kaldırdı. Yüzüme, şaşkınlıkla, hayretle “Yani nasıl bir şart” dercesine baktı .

   Ve o en saf, en çocuksu bakışlarla  sorulmuş soruya cevap verdim:

   – Beni de takımına alırsan!

Ümit EVRAN
www.kafiye.net


Tarih 4 May 2015 Kategori: Onur BİLGE

AŞKIN ÇEKİRDEĞİ

AŞKIN ÇEKİRDEĞİ

Sonbahar sürükleyip gitti eteklerini
Yudum yudum içmiştik rüya gibi o yazı
Tutkuyla doldurmuştuk aşkın peteklerini
Kanımı donduruyor Torosların ayazı

Ayrılık çekirdeği aşkın cilvesi nazı
Yine eskisi gibi sever misin beyazı

Lalezar olan gönlüm karla buzla kaplandı
Saçakların okları ciğerime saplandı
Fırtınası borası hep başıma toplandı
Kalem kudret kalemi silinir mi bu yazı

Ayrılık çekirdeği aşkın cilvesi nazı
Yine eskisi gibi sever misin beyazı

Adres bulunmaz olmuş sis çökmüş yollarıma
Akbabalar tünemiş çaresiz dallarıma
Umutsuzluğun mührü vurulmuş kollarıma
Naçar avuçlarımın kabul olmaz niyazı

Ayrılık çekirdeği aşkın cilvesi nazı
Yine eskisi gibi sever misin beyazı

Nasıl paramparçayım nasıl dilik diliğim
Hasretinden buz kesmiş kemiğimde iliğim
Şeklimi renklerimi yitirmişim siliğim
Çoktan kırağı tutmuş yüreğimin alazı

Ayrılık çekirdeği aşkın cilvesi nazı
Yine eskisi gibi sever misin beyazı

Onur BİLGE
www.kafiye.net


Tarih 4 May 2015 Kategori: Nesrin Önem

BABAM

BABAM

Sert bakışların altında sıcacık kalbin vardı,
Merhamet yüklüydün bunu sadece ben bilirdim, 
Ne kadar uğraşsan saklayamazdın, 
Yanına yaklaşsam o an bakıp irkilirdim, 
Korku değildi bu sarılmanı beklerdim babam,
Misler gibi kokun vardı koklayamazdım.

Gece olmasını bekler uyurken izlerdim, 
Saçlarını okşar öyle omuzuna başımı dayardım, 
Sessizce kulağına seni sevdiğimi fısıldardım, 
Sen duymazdın beni kendimi avuturdum babam.

Ne çok severdin biliyordum gözünden sakınırdın, 
Belli etmeden ardımdan önümden bakınırdın, 
Hemen o sert tavrını istemeyerek takınırdın, 
Belkide seni bu yüzden çok seviyordum babam.

Çünkü sen öğrettin bana ayakta durabilmeyi, 
Sert tavrınla anlatırdın doğru yanlış herşeyi,
Güçlü kalıp yıkılmadan kendime güvenebilmeyi, 
Dürüstlükle her kapıyı açabilmeyi, 
Bu acımasız dünyanın kahrına dayanmayı, 
Benimle gurur duyabilirsin dimdik ayaktayım babam.

Sanki erkek çocuğu gibi yanında gezdirirdin, 
Peşimde dolaşanları canından bezdirirdin, 
Benim ise gözlerim dolar bunu sana sezdirirdim, 
Yüzüme bakıp benimle ihtar eder gibiydin, 
Kara toprak alsa da sen hep benimleydin babam.

Nesrin Önem Demir 
04. 05. 2015
www.kafiye.net


Tarih 4 May 2015 Kategori: Nazlı Saraç ORAK

Farkındalığın Farkına Varmak

Farkındalığın Farkına Varmak

Merhaba sevgili okurlar;

Şimdiki zamanı yaşayabilmemiz için şu ana odaklanmamız ve dikkatimizi toplamanız gerekiyor. İşte bu bir farkındalık. Şu an bunu yüksek düzeyde yaşıyorsunuzdur umarım. Tıpkı benim zihnimdeki düşünceleri bu yazıya doğru aktarmak için kelimelere odaklanmam gibi.

Çoğu zaman yapmadığımız ve birçok önemli bilgiyle birlikte görmeyi, yaşamayı kaçırdığımız anlar farkındalığımızı yitirdiğimiz anlardır.

Bazen çevremizde olup bitenleri gözlerimizle değil, beynimizdeki kalıplaşmış düşünce ve duygularımızla izler, önyargılarımızla değerlendiririz. Bu da bizim olaylar karşısındaki davranışlarımızın yanlış olmasına neden olur.

Oysa sadece gözlerimizle görüp o ana düşünce ve duygularımızı odaklarsak değerlendirmelerimiz de doğru ve akılcı olacaktır.

Aklıma hemen gelen bir konuyu paylaşmak istiyorum sizlerle. Hepimizde oluyor eminim. Kitap okurken aynı satırlara döneriz defalarca. Sorsalar tek bir kelime hatırlamayız o cümlelerden.

Çünkü o an aklımızda ya bir kaygı ya bir yargı vardır. Onunla o kadar meşgulüzdür ki, gözümüzle takip ettiğimiz kelimelerin anlamının farkında bile değilizdir.

Bu durumu sınavlarda da çok yaşamışızdır ve yaşarız. Zamanla sınırlı sınavlar en çok kaygı yüzünden başarısız sonuçlara varır. Dönüp dönüp okunan sorular, gözümüzün önünden anlamsız geçen şıklar kâbusumuz olur.

O halde ne yapmalıyız?

Şimdiki anı yaşamak için o an zihnimizi geçmiş üzüntülerimiz ve gelecek kaygılarımızdan uzak tutmalıyız.

Yargısız bir şekilde ana odaklanarak, esiri olduğumuz duygu ve düşüncelerimizden sıyrılıp gözlerimizle görmeliyiz. O zaman bir önceki durumda göremediğimiz birçok detayı net ve rahat görebildiğimizi fark edecek,doğru hareket edeceğiz.

Farkındalık duygu ve düşüncelerden kaçmak, onları bastırmak ya da yok saymak değildir. Onların esiri olmadan yargısız olarak anı yaşadığımızda öfke, endişe ve üzüntü gibi duygularımızdan arınmamız demektir.

Bahar aylarını yaşadığımız bugünlerde etrafımızda fark edeceğimiz ne güzellikler var değil mi?

Çiçekler, yemyeşil ağaçlar ve kuş sesleri.

Büyük ve kalabalık bir şehirde bile yaşıyorsanız kuş seslerinin kesinlikle olduğunu bilin. Eğer ”ben duymuyorum hiç” diyorsanız, ilk dışarı çıktığınızda ana odaklanırsanız, bu seslerin farkına varacaksınız. Doğa solistlerinden, mükemmel şarkılar eşliğinde hayatın içinde koşmak müthiş enerji verecektir emin olun.

Bahar alerjisi nedeniyle sıkıntılar yaşayan biri olarak, bu durumuma rağmen bugünlerde her dışarı çıktığımda bu kaygımdan kendimi sıyırıp o anı yaşıyorum doyasıya.

Dallardan akan kuş sesleri eşliğinde, nefis kokuları içime çekerken kendimi çok iyi hissediyorum. Hele gördüğüm eşsiz renk ve şekildeki çiçeklerin her biri sanat yapıtı gibi duruyor ya karşımda, nasıl hayranlıkla izliyorum onları görmelisiniz.

Sonra ne mi oluyor?

Zihnimdeki bu muhteşem oluşum işlerimde daha akılcı ve yaratıcı olmamı sağlıyor.

”Farkındalığın farkına varmak iyi bir şey” diyorum tam o an. Hem de çok iyi…

Yaşamak bir mucizedir

Farkında olmaksa

Bu mucizeyi yaşamak!..

 

Nazlı Saraç Orak (Naz’ca)
www.kafiye.net


Tarih 4 May 2015 Kategori: Nuray TUNÇ

AYYAŞ’IM AŞKINLA

AYYAŞ’IM AŞKINLA

Yeşilin kollarından topladım seni,
Mavinin dibinde biriktirmek için
Dalgaların hatırı olmasa
Deniz’i Sen diye içecektim..

Ihlamurların gölgeliğinde bir şenlik,
Papatyalar sanki kıyamda
Kalbin kalbime değdiğinden beri
Ayyaş’ım aşkınla…

Ah bu sızı kum taneleri gibi akıyor,
Doğu’nun o ilk ışıkları çıplaklığını büyütürken
Kentler yaşıyor, tenler ölüyor
Elim eline değdiğinde ey ürkek ceylanım
Banıp aşk’ın kandiline fitilimi yakıyor….

Nuray TUNÇ
www.kafiye.net


Tarih 4 May 2015 Kategori: Ülkü DUYSAK

YOL UZAR MENZİLİ BULUR

YOL UZAR MENZİLİ BULUR

Alnımıza düşen aklar,
İçinde yılları saklar.
Gereksiz artık yasaklar,
Her geçen bir iz bırakır.

Çekilir bütün gölgeler,
Hayat hep nakarat söyler.
Unutsa da sevilenler,
İçinde bir köz bırakır.

Bozulur aşkın büyüsü,
Başlar acının türküsü.
Her garibin bir öyküsü,
Ardında bir giz bırakır.

Akşam olur sabah olur,
Su akan çeşmeler kurur.
Yol uzar menzili bulur,
Toprakta bir bez bırakır.

Ülkü Duysak
www.kafiye.net


Tarih 4 May 2015 Kategori: Ülkü DUYSAK

Maniler

Kendi Ürünüm Maniler……….


11

Elinde gül destesi,
Uzaktan gelir sesi.
Sevdiceğim yorulmuş 
Kesiliyor nefesi.

12
Biber ektim bahçeye,
Su vereyim büyüye.
Anan seni vermezse,
Sürüm sürüm sürüne.

13
Baharda açar çiçek,
Çiçekte arı, böcek…
Anasından istedim,
Kızı bana verecek.

14
Evin önünde asma.
Gönlüm sürekli yasta.
El alem ne söylemiş,
Sevdiğim kulak asma.

15
Elleri kınalı yar.
Kulağı küpeli yar.
Senden nasıl geçerim,
Yüreğim yaralı yar.

16
Akan sular durulmaz.
Sevenler hiç unutmaz.
Dünya alemi gezsem,
Senden güzel bulunmaz.

17
Armut düştü dalından.
Hiç yenmiyor balından.
Salınarak gel yarim,
Şöyle bir geç yanımdan.

Ülkü Duysak
Şimdilik bu kadar.
www.kafiye.net


Tarih 4 May 2015 Kategori: Remziye ÇELİK

Vur Alnından Sayfaların Şair Öcünü Alır Gibi

Vur Alnından Sayfaların Şair Öcünü Alır Gibi
Ölü zamanları biriktirdiği ceplerinde
Ruhsuz bir eli çalıştırmayalı hayli zaman olmuş
Hiç düşünmemiş gibi inceden inceye sızıp
İliğini kemiğini kurutmuş halsiz ve bitkindi

Laftan anlamaz sağır dilsiz bir kahraman
Kuşluk vakti avazı çıktığı kadar bağırsa da 
Ne mürekkebi bitiyor ne de anlatmak istediği derdi
Beyaza öfkeli maviden göç edercesine şair

Gözlerinin uğultusu boynunu bükerken 
Kirpiğinin kanadını kırmış
Gözyaşlarının çığlık sesi ciğerlerini darp etse de
Borçlu olduğu busesini yanağına kondurup özür diliyordu şiir

Güneşin kasıklarından doğan yakamozlar
Doğan gün ile birlikte şairin penceresinden sızıp 
Yağmur sularına düşünce hadi zincirlerini kır 
Yüreğinin direği devrilmiş çatısı uçmuş umutların çökmüş

Hadi uyan uyan diyordu şiir
Gözlerindeki fırtınanın dinmesi sana bağlı
Yüreğinde tahribata yol açan enkaz tek dizelik
Vur alnından beyaz sayfaların aşkın öcünü alır gibi

Hadi şair bak gözlerimin içine 
Bütün harflerin kemikleri kır kırılsın ki
Tenime merhem olsun elin dudağın ısıtsın ki
Derin uykuya dalan yüreğim uyanmak istiyor..

Remziye ÇELİK
02.05.2015 saat.14.54.
www.kafiye.net