Neden Melûl Mahzun Bakar Gözlerin



İrem bağlarının nadide gülü
Neden melül mahzun bakar gözlerin
Derinden esince hasretin yeli
Uzaklara selam çakar gözlerin



Bazen yaşla dolar, bendini yıkmaz
Çığlığın birikir, dilin bırakmaz
Sükûtun konuşur, sözün gerekmez
Kaşları kirpiğe yıkar gözlerin



Gülüşün, perdesi, acılarının
Adı konulmamış sancılarının
Seheri karanlık gecelerinin
Bu yüzden mi şimşek çakar gözlerin



Kaç dilden konuşur, kaç roman yazar
Dalar ummanlara dibinde gezer
Nasıl düşler görür, nerede sızar
Neden hep sinene akar gözlerin



Yüreğine kar mı yağdı, üşürsün
Gamzelerde izlerini taşırsın
Öyle gül ki, felek bile şaşırsın
Okyanusu bile yakar gözlerin



Bahtın, kelepçeyi takmış koluna
İhanet zehrini katmış balına
Değişmem cihanı bir tek teline
Sanma ki aklımdan çıkar gözlerin



Yüklesen de kazancını kediye
Zamanın elini,sür merhem diye
Dilersen yoluna canım hediye
Korkarım Şinel’den bıkar gözlerin




DÖNDÜ DEMİR ŞİNEL ŞİİRLERİ YÜREĞİN SESİ’NDEN
www.kafiye.net