KÜSER YEMİNİM
Kıyametim kopuyor, yırtılıyor yüreğim.
Damarlarım çatlıyor can parem; etme!
Yarım kalan hikâyem, koklanmamış çiçeğim,
Gitme sevdiğim, gitme!
Sen gidersen bu can ölür,
Yaşadığım her an ölür;
Deli taylar istila eder yurdumu.
Gözü karam, onmaz yaram.
Yanarım, yıkılırım!
Yalandır Anka olduğum yalan;
Küllerimden doğamam.
Kanamalıdır vedalar; bilirim.
Mercan benekli yılanlar esir alır kuytularda,
Zehir salar ciğerime; inlerim.
Göğsüm efkârımdan aman diler.
Ürkütme kuşlarını gecenin, serçelerin hatırına,
Ne olursun;
Pusuda nöbet tutuyor zebaniler.
Toz toprak firarda bugün,
Hepsi başım üzerinde.
Bittim biteceğim!
Girdabında sürüklenirken bedenim,
Yokluğunda yiteceğim.
Unutamam, eminim.
“Bir sızıydı, geldi, geçti.” diyemem.
Küser yeminim.
Mücella Pakdemir
