Neden soldururlar ki coşan ümitlerini
Kırılır kanatları hevesi kalmayınca
Çatılan kaşlarıyla büzülür mimikleri
Mutluluk nasibini, tadıp da almayınca

Karamsarlık oluşur, yeni doğan gününde
Yağmurları dinmez hiç, güneşli baharında
Tatsız izleri kalır,geri kalan ömründe
Kabuslu uykuları, azap dır sabahında

Heba olan hayaller, bir anda sona erer
Gözlerdeki yaşları dindirmek mümkün değil
Aydınlık dünyasına, kapkara perde iner
Değeri gösterip de, verilmemişse meyil

Nasıl bir çökümdür bu, hayatına mâl olan
Umut ışıklarını zorla elinden alan
Mahvolmuş gençliğiyle, öyle ortada kalan
Kime hesap soracak? Hayat hep yalan dolan
Nesrin Önem Demir
09 29 2015
www.kafiye.net