GÜLEMEDIM KADER, GÜLEMEDİM!

Doğumunda ağlayayım diye popoma vurmuşlar,
Ağlarsa ağlasın, ömür boyu ağlamasın demişler!
Ömrüm boyu ağladım, gülemedim, kaderimi örmüşler!
Görenler buna olmuş uğrama, almış beddua dediler!
Gülemedim kader gülemedim, beni hep üzdüler!

Sen çocuksun, sus, büyüklerini dinle, konuşma!
Boynu bükük durdum geceler, sustum, konuşma!
Gözyaşlarım durmadı, sağ gözüm oldu hep ağlamadan!
Sol gözüm sağ gözümə oldu arkadaş, der ağlama!
Gülemedim kader gülemedim, beni hep üzdüler!

İlk okul, orta okul, lise oldu bana keder yıllarca,
Üniversite yılları geçti acılarla, hep acı yıllarca!
Evleneyim, olayim mutlu dedim, nerde geçti yıllarca!
Mutluluk bana gülmedi, gülmedi kaderim yıllarca!
Gülemedim kader gülemedim, beni hep üzdüler!

Çocuklarım oldu, şimdi olurum artık dedim, gülümsedim!
Gülümsememi çok gördüler kader ayırdı, gülemedim!
Çocuk özlemim iki kızımla gideririm dedim, gülemedim!
Son zamanda iki torun var, göremedim, hasretim, gülmedim!
Gülemedim kader gülemedim, beni hep üzdüler!

Bir başarı sonucu mutlu olmak istedim, olmadı!
Mutlulugumu paylaşacak yakınım yakınımda olmadı!
Hüzün ve mutluluk peşimde atbaşı, beni gören olmadi!
Salonun duvarları, mutfak dolapları duydu, duyan olmadı!
Gülemedim kader gülemedim, beni hep üzdüler!

Kitap yazdım, kitap değil bize para ver dediler mutluluk olmadı,
Bir başarı sağladım, güzel anlar gördüm, mutluluk olmadı!
Başımdaki beddua beni ömür boyu durmadan kovaladi!
Mutluluklar elin oldu, ağlamak ve hüzün uzak kalmadı!
Gülmedim kader gülemedim, beni hep üzdüler!

20.04.2026 / pazartesi/ Karabağlar

Hüseyin Durmuş
Emekli edebiyat öğretmeni
Şair ve yazar
Www.kafiye.net edebiyat sayfası sahibi

adminhuseyin