Ümitlerin sapağı sana çıkar sanmıştım,
Sabırlarım karşılık bulur diye kanmıştım,
Ben senin sevdan ile gece gündüz yanmıştım,
Bir gün yüzüm gülecek sandım divane gibi.

Sen beni oyaladın yıllarca hep koşturup,
Oysaki hiç sevmedin ümit verdin boş durup,
Nasıl dayanacağım sessiz kalıp haykırıp,
Hayatımı adayıp kandım divane gibi.

Gönlüm hiç söz dinlemez bağrıma hançer saplar,
Kara bulutlar sardı etrafı zindan kaplar,
Karlı dağlar gibiyim buzumu kaya toplar,
Son bir defa ismini andım divane gibi.

NESRİN ÖNEM DEMİR
09 03 2015
www.kafiye.net