Adaletin Sessizliği
Adalet, adalet, ah adalet; çölde su!
Kıldan ince, kılıçtan keskin doğrusu;
Güneşi çekip getirse gariplerin ocağına
Otursa sıcaklığıyla bir annenin kucağına.
Adalet kainat’ın rengi, ayarı, düzeni
Babamın oğlu, kızı; annemin kuzeni…
Sana karanlıkta güneş gibi muhtacım
Doğduğumdan beri bir o kadar açım.
Sıcacık güneş gibi, eşit yağmur gibi
Ay mavi, gök mavi, berrak denizin dibi
Bir adalet düşünün insanlardan uzak
Nasıl adalet ki, adalete kurmuş tuzak…
Yazılmalı adalet sırtlanların dişlerine
Gül takılmalı kuzuların gülüşlerine.
Öyle bir dünya ki, kuzuları bağlamışlar,
Kurtları salıverip adaleti sağlamışlar…
Uyan yavrum adaleti avucuna yazayım,
İstersen karşı dağlara ellerimle kazayım.
Adalet nerdeyse bulup getireyim sana,
Gök mavi, uçurtmaların özgür anlasana!
Saffet Çakır
www.kafiye.net
