Öksüz
Memeden hakkını alamadan,
Bir bebek düşer, ana kucağından.
Emekler, ama yürüyemez ömrünce,
Çünkü; Nereye gömse düşen göbeğini.
Bulup, çıkarır koyarlar önüne.
Günahkâr ilan edilir taşlanır da,
İsa gelmez olur seyrine.
O her vuruluşunda,
Gecelerde gözyaşlarını sakladığı,
Hüseyin’ in Kerbela’ sı kadar susuz ve çaresiz,
Muhammed’in Hira’ sı kadar sessiz ve yalnız,
Yusuf’un Kuyusu kadar derin ve karanlık,
Ama bir o kadar sıcak
Bir o kadar huzur veren,
Mis gibi kokan, limanına sığınır,
Göbeğinin çukuruna…
İzmir – 2013
Ahmet Dinç
