Qəmli payız
Bahara düşmüşəm doğulan zaman,
Payızdan qorxmuşam ta əzəl gündən.
Titrəyib payızın səsindən yaman,
Ruhumun cövhəri ta, xəzəl gündən.
Fəsillər içində gözümü oydu,
Aldı sevən qəlbi, canı könüldən
Ağlayan min dəfə, gülən bir dəfə,
Qopardı baharı, cãni könüldən.
Yenə köçdü bahar, qəm yedi ürək,
Yenə gəldi payız soldu ümidlər
Yenə bu payızdan nəm çəkdi ürək
Təlatümlü ömrə qaldi ümidlər.
Aygün Abbas.
www.kafiye.net
