Kedere Hançer Vurdum…
Annelerin elinden, tutmuş da minik eller
Park yolunda yürüyor, rengârenk gonca güller
Çocuk olmak ne güzel, şarkı söylüyor diller
Kedere hançer vurdum, olsa da eylül sonu
Parkın duvarlarından sarkıyor sarmaşıklar
Uzaktan baktığımda, sanki çok karışıklar
Köşede kalsalarda hayatla barışıklar
Kedere hançer vurdum, olsa da eylül sonu.
Salıncaklar kapıldı, bir tebessüm yüzlerde
Bazen bir tekerleme, bazen mani sözlerde
Binlerce ışık parlar, o minicik gözlerde
Kedere hançer vurdum, olsa da eylül sonu…
Çam, meşe ağaçları sağında ve solunda
Çiçekler koşuşuyor, patika yollarında
Güvercinler dinlenir, yemyeşil dallarında
Kedere hançer vurdum, olsa da eylül sonu.
Bana selam veriyor, sanki bütün yapraklar
Çimenlerin üstünde gülümser kozalaklar
Köyüm gibi kokuyor, yeşil giyen topraklar
Kedere hançer vurdum, olsa da eylül sonu.
Emine YılmazDERECİ
www.kafiye.net
