Yüreği insan kokmalı bir kere sevgilinin,
Elleri uzanmak istemeli ellerine.
İzlememeli dalından düşen yaprağı,
Koşup tutmalı, almalı avuçlarına,
Kimse basmasın diye sevgisine.

Yüreği insan kokmalı bir kere sevgilinin,
İnsan kokmalı nefesi, “ Seni seviyorum” derken….
Öğütmeden katmamalı aşka afili lafları,
Hallaç sopası gibi söküp almamalı sonra,
Pişmanlığıyla dönüp giderken.

Yüreği insan kokmalı bir kere sevgilinin,
İnsan gibi yaşamalı, insan gibi ölmeli.
Gidecekse, illa da gitmesi gerekiyorsa,
İnsan kokusu bırakmalı sevdiğinin yüreğine,
Sade bir su gibi ve İNSAN gibi gitmeli.

Elvin ELVİNCE ( E.U.)
2013
www.kafiye.net