GÜNEŞİ BEKLEYEN AYÇİÇEGİ
Kış kıyamette
Güneşi bekleyen
Ay çiçeği gibiyim
Artık sabrım kalmadı
Beklemekten yoruldum
Gece gündüz
Üşüdükçe
Hayalinle dönmekten
Üşüdüm
Sensiz hayattan
Tat alamaz
Yaşayamaz oldum
Gurbete olmaktan çok
Uzaklık yordu beni
Gündüzlerim çaresiz
Gecelerim sessiz
Tenim sensiz
Nefesim nefessiz
Nasılda zormuş
Sevip de seni uzaktan sevmek
Arzulayıp da dokunamamak
Ama
En uzun yolları aşıp
Karlı dağları geçip
Kanat akıp sana ulaşmak hayalini
Yazmak bile
Mutluluğun yücesi sevgili…
Zülfiye DÖNMEZ
www.kafiye.net
