Benim duygularım karmakarışık. Sevgilimden ayrılsam bu kadar karışık olamazdı her hal.. Ölümü düşündüm. Kalana mı, yoksa gidene mi üzülmeliydi insan ? Saatlerce bunu düşünüyorum.

Hatırlıyorum da ben ilk ölümü babaannem tattım.  9 yaşındaydım, pek hatırlamıyorum aslında. Hasta haberini duyduğumuz zaman hemen apar topar yanına geldik. Ve bir kaç  gün sonra öldü. Ben en çok ‘ babam şimdi ne yapacak’ diye ağlardım. Onun ağladığını görmedim. Belki de gizli ağladı ama en çok babam içinden ağladı. Çünkü babamı en çok seven babaannemdi. Serdar Ortaç’ın – Bilsem ki şarkısını dinleyip, babaannemi düşünüp ağlardım. Çünkü klipte ki kız ölmüştü. Anneye dair şarkılar dinlediğimizde babamla, gizli gizli ağlardım. Ben gözyaşlarımı saklamayı seviyorum. Babamın yerine ağlıyordum. Çok düşünürdüm, gözleri daldığında ne düşünürdü babam diye.

Benim babam.. Ah koca adam. Sevgiyi, acıyı yüreğinde saklayan adam.
Her ne kadar sana kızsam da, senden nefret ettiğimi kendime söylesem de, biliyorsun kendimi kandırmayı çok severim. Galiba bende sana çektim. Sende sinirlendiğinde ne dediğini bilmiyorsun. Bende sinirlendiğimde kendime ne dediğimi bilmiyorum seninle ilgili. Sana benziyorum her konuda aslında. Sen sevgini gizlemeyi bıraktığın gün, bende bıraktım. Ama önceden gözlerime bakardın. O yok artık. Gözlerin yok, sevgin yok..

Babam 14 yaşında iken dedem ölmüş. Babam da 10 kardeşin en küçüğü. Ben hiç dedemi görmedim. Sadece resimlerini öptüm ve çocukken her cuma kapının önünde babamı bekler, kırmızı şahin arabamızla beni mezarlığa götürürdü. Elimde bir bidon su. Önce mezarlığın etrafını bir güzel sulardım. Ellerimi açıp ‘ Allah’ım dedemi rüyalarımda bana göster’ diye dualar ederdim. Bu duayı hala hemen hemen her gece yaparım.

Düşünceler başladı. Ölürsem şayet, kim ne diyecek acaba. Kimler iki yüzlülük yapacak. Kim iyi deyip dedikodumu yapacak.. Ölenlere mi üzülmeli, yoksa kalanlara mı…

Ölüm.. Tek gerçek.

Fulya Sinem Eraslan
www.kafiye.net