Ruhumu nikâhladım Yaradan’ın katında
Hasret biçmişim meğer vuslatın hasatında
Bedenimi saracak kara toprak altında 
Ak kefenlik bezimsin; ben seni unutamam

Alev bakışlı yârim, kirpikleri çıralım
Zülüflü telli turnam, ürkek seken maralım
Avcı iken av olmuş yüreğinden yaralım
Kan kınalı kuzumsun; ben seni unutamam

Ayarını ölçemez sarrafların mihengi
Âlemi tarasalar yine bulunmaz dengi 
Tellerin aşk makamı, mızrabın tutku rengi 
Sazımdaki sızımsın; ben seni unutamam

Hayâlin vâha olur bu can çöllerde kalsa
Umuduna sarılır binbir kederle dolsa
Gurûb infilak etse, bahtımdaki gün solsa
Silinmeyen izimsin; ben seni unutamam

Adındır hançeremden her ah edişte kopan
Kör kurşunlara gelsin ahdinden cayıp sapan
Nasıl inkâr ederim; sendin beni ben yapan 
Kayıtlı tek mâzimsin; ben seni unutamam

Yeter ki gel; yoluna canımı sereceğim
Seninle bir tek ana ömrümü vereceğim
Şu hayat tablosunda gördüğüm, göreceğim 
En muhteşem çizimsin; ben seni unutamam

Uçuruma varmışım; tutsan kıyıdan, uçtan 
Sayılır mı delice sevmek günahtan, suçtan 
Son nefesime kadar, duamdaki en içten 
Niyazımsın, nazımsın; ben seni unutamam

Kahpe, yalan dünyada yönümü bulmam için
Mutluluğu gönlümce felekten çalmam için
Başka hiç kimse değil… Ayakta kalmam için
İlle de sen lazımsın; ben seni unutamam

Mücella Pakdemir
www.kafiye.net