UYKUSUZ GECELERİMİN KABUSU
Yüreğimde kopan, dinmeyen fırtınalarında
Ulaşmak istediğim limana ulaşabilir miyim sanıyorsun?
Hafif hafif karanlık çökmeye başladığında yarınıma,
Ben daha dünümü arıyordum
Elimdeki loş ışıklı fenerle uykusuz gecelerimde…
Keder; bana arkanda sakladıktan sonra verdiğin hediye,
Sevgin; en büyük hayalim,
Seninle geçen yıllarım; anılarım,
Issız bir kıyıya vurmuş gönlüm; koparıp soldurduğun bir çiçek…
Ve ben; arkanda bıraktıklarından…
Ya sen?
Sen, artık uykusuz gecelerimin kabususun…
Güneş KAYACAN
www.kafiye.net
