SENSİZLİK ORMANINDA SONBAHAR
Seni gördüm sensizlik ormanının derinliklerinde…
Yürürken sensizlik ormanında sessizce,
Sonbaharda sararıp solan sonra da
Rüzgarla beraber dökülen, kurumuş yapraklara
Attığım her adımla bastığımda,
Tutamadım kendimi; hıçkırıklara boğuldum bir anda.
Senelerdir yapmak istediğim;
Ama bir türlü yapamadığım bir şeydi bu…
Yaprakların içindeki ezikliği tattım sanki,
Onları kendime benzettim bir an…
Sonra, birden durdum ve gülümsedim; çünkü
Seni gördüm sensizlik ormanının derinliklerinde…
Güneş KAYACAN
www.kafiye.net
