Kategoriler


Tarih 9 Ara 2019 Kategori: Metanet Duyĝulu

SƏNDƏN SONRA

SƏNDƏN SONRA

Yenə də qapımı döydü xəyallar,
Canlandı gözümdə pərişan anlar.
Yetişib haraya kamanla bir tar,
Bir nəğmə oxutdu, dərdli biçara,
“Səndən sonra”

Açıldı səhifələr hey varaq-varaq,
İlham pərim yenə gətirdi soraq.
Qoyaraq önümə qələm, bir çıraq,
Yazdırır ruhumu hey yora-yora,
“Səndən sonra”.

Deyirdim şeirimi batırmam qəmə,
Keçmişi unutmaq çətinmiş demə.
Sənsizlik deyilən köhnə dərdimə,
Nə təbib, nə loğman tapmadı çara,
Səndən sonra.

Gedişin gəncliyə düşmən kəsildi,
Həsrətin vüsalın bağrını dəldi.
Didərgin sevgimiz yol-iz bilmədi,
Əlacsız yas tutub geyindi qara,
Səndən sonra.

O gündən tərsinə əsdi küləklər,
Pərişan telini yoldu çiçəklər.
Sevgi sarayımı basdı böcəklər,
Tutub saçlarımdan çəkdilər dara,
Səndən sonra.

Sonuncu mənzilə yetdi sözlərim,
Düz yolda büdrəyib, əsdi dizlərim.
Sözümə baxmayıb nəmli gözlərim,
Kipriyim ucundan tökdülər qora,
Səndən sonra.

Dünya gözlərimdə sönük göründü,
Baharım bəm-bəyaz qara büründü.
Eşqim şikəst olub, yerdə süründü,
Bilmədi əlini uzatsın hara,
Səndən sonra.

İndi bax, sağlığım deyil yerində,
Keçmişin izləri qalıb dərində.
Təkcə ürəyimdir vurur yerində,
Kimsə onu sala bilmədi tora,
Səndən sonra.


Müəllif.M.Duyğulu.
O4.12.2019.
www.kafiye.net


Tarih 9 Ara 2019 Kategori: Çingiz Kürdəmirli

Qorxusu olmur, qağa

Qorxusu olmur, qağa

Mükəmməl sarılmışam, qələm kimi yarağa,
Bəzən sərhədlər aşıb, çox çıxıram qırağa,
Yazdığım səbəb olur, billəm böyük marağa,
Təəccüb etmədim heç, aldığım bir sorağa,
İslanmışın yağışdan, qorxusu olmur, qağa.

Bu bir ömür yoludur, gah eniş, gah yoxuşdur,
Kimisinə fəlakət, kimisinə naxışdır,
Mənimsə öz mövqeyim, tamam başqa baxışdır,
“Ho” var dağdan endirər, “ho” var qaldırar dağa,
İslanmışın yağışdan, qorxusu olmur, qağa.

Şeirimdə çox incə, məqamlara toxundum,
Çoxları tərəfindən, vərəqləndim, oxundum,
Hisslərə məlhəm oldum, dönüb gülə qoxundum,
Təbimi susdurmadı, gələn hədə-qadağa,
İslanmışın yağışdan, qorxusu olmur, qağa.

Yaratdılar nahaqdan, ətrafımda qalmaqal,
Artı yalançı “dostlar”, eləcə də qeylü – qal,
Bəzisi məhrəm bilib, etdi mənə ərzi-hal,
Baxdım, gözü burnundan, görmür azca uzağa,
İslanmışın yağışdan, qorxusu olmur, qağa.

Tutmuş idim ürəkdə, gözəl bir niyyət deyim,
Boş yerə çəkmişəmmiş, bəlkə əziyyət deyim,
Nəsihət deyim buna, yoxsa vəsiyyət deyim?..
Birin özün yeyəndə, birini ver sadağa,
İslanmışın yağışdan, qorxusu olmur, qağa.

Çingizəm, axtarıram…Ucuz ölüm qəhətdi,
Xeyli zaman gözlədim, dözüb saxladım həddi,
Gəl, dilinə sahib ol, çünki sümüksüz ətdi,
Quş dimdiyindən düşür, əksər halda duzağa,
İslanmışın yağışdan, qorxusu olmur, qağa.



Çingiz Kürdəmirli.
www.kafiye.net


Tarih 9 Ara 2019 Kategori: Serap Okçu

YORGUNUM ANNE

YORGUNUM ANNE


Bugün yine hüsran çöktü anılar içimde 
Çektiğim hüzün çile bitmeyecek gönlümde
Riya yok yalan yok inanın hiç bir sözümde 
Ne hallere düştüm gör halimi yorgunum anne

Her geçen gün mutsuzluğum büyüdü 
Nereye elimi atsam sanki çığ oldu büyüdü 
Kendime hiç faydam olmadı ömrüm çürüdü 
Ne hallere düştüm gör halimi yorgunum anne

Anladım mutluluk yasakmış bana
Her gün zehir ictim hep kana kana
Kadersiz bedenim ölüyor azrailden yana
Ne hallere düştüm gör halimi yorgunum anne

Bitmeyen bir çilemin döngüsündeyim 
Yaşadım saymayın yinede yeryüzündeyim 
Ince bir çizginin bilinmez perdesindeyim
Ne hallere düştüm gör halimi yorgunum anne

Birazdan kapım çalacak azrail benide alacak
Son arzumu belki soracak belkide sormayacak
Son sözüm dilimde kır kalemi ne olacak
Ne hallere düştüm gör halimi yorgunum anne 



Serap Okçu
www.kafiye.net


Tarih 9 Ara 2019 Kategori: Nazli Hacili

SƏNİ UNUTMAQÇÜN SEVMEMİŞEM Kİ..

SƏNİ UNUTMAQÇÜN SEVMEMİŞEM Kİ..


(“Görən sevgimizin günahı nədir”kitabımdan)
Deyirsən unudum səni daha mən,
Səni unutmaqçün sevməmişəm ki..
Mən öz iqbalıma hər an tənəm,tən,
Səni unutmaqçün sevməmişəm ki..
**
Belə ucuz tutma gəl məhəbbəti,
Zay etmə Rəbb verən gözəl sərvəti,
Çoxdur bu sevgimin qədri,qiyməti,
Səni untmaqçün sevməmişəm ki..
**
Razılıq eləmə heç də özündən,
Ürəyim sınıbdır acı sözündən,
Elə et düşməsin sevgin gözümdən,
Səni unutmaqçün sevməmişəm ki..
**
Nazlıyam,ürəyim eşqlə doludur,
Yolum Leyli,Məcnun,Fərhad yoludur,
Bu könlüm eşqimin sadiq quludur,
Səni unutmaqçün sevməmişəm ki..



Nazlı Hacılı.
20.11.2007.
www.kafiye.net


Tarih 9 Ara 2019 Kategori: Döndü Demir Şinel

Sevdamın Zemininde Seni Gördüm Sevdiğim

Sevdamın Zemininde Seni Gördüm Sevdiğim

Her açan tomurcukta, külü bilmez ocakta
Yeni düşen ceninde, seni gördüm sevdiğim
Retinada, mercekte, aranılan kucakta 
İmgelerin teninde seni gördüm sevdiğim

Dolup boşalan handa, dağda gezen ceylanda 
Diyeti ödeyende, yıldızları sayanda 
Yakub’uyum diyenin Yusuf’una kıyanda 
Kolu saklayan yende seni gördüm sevdiğim

Yaşıyorken aheste, aldığım her nefeste 
Çırpınırken kafeste, ürperirken kaosta 
Bıraktığın mirasta yüzdürürken Aras’ta
Emanet bedenimde seni gördüm sevdiğim

İçimde kıyametler kopuyorken gün be gün
Ediyorken namertler, ahvalime toy düğün 
Yüklediğin zimmetler, etse ş/afaka sürgün 
Berzah-ı yeminimde seni gördüm sevdiğim

Kâinatı dolduran, direksiz dam kaldıran
Kapıları çaldıran, olmayanı olduran
Ağlayanı güldüren, hakikati bildiren
Cihanın admininde, seni gördüm sevdiğim

Güvenip zıvanaya, yaklaşmam piranaya
Sığınıp mahanaya, el atmam teraneye 
Şinel’i can evinde çeviren divaneye 
Sevdamın zemininde seni gördüm sevdiğim




DÖNDÜ DEMİR ŞİNEL ŞİİRLERİ YÜREĞİN SESİ’NDEN
www.kafiye.net



Tarih 8 Ara 2019 Kategori: Govhar Rustamova

HƏSƏD. (roman) 99

HƏSƏD. (roman) 99



Sevilgil nahar yeməyini yenicə bitirmişdilər ki, qapının zəngi çalındı.
Gələn Xavər idi. Söz verdiyi kimi Zəhranı darıxmağa qoymur, hər gün bir saatlıq da olsa, ona baş çəkirdi.Zəhra da ona çox bağlanmışdı, gəlişini səbrsizliklə gözləyirdi. Yeməyi də həmişəkindən artıq bişirirdi ki, qonağı gələndə ona layiqli süfrə açsın. Öz hazırladığı təamlardan, şirniyyatlardan pay gətirən Xavər isə onun xətrinə dəymir, açdığı süfrəyə məmnuniyyətlə qonaq olurdu.
Görüşüb mətbəxə keçən Xavər Sevilin yır- yığışını görüb təəssüflə:
-Ayyy, bir gör, – dedi, – naharınıza gecikdim deyəsən.Sizinçün məxsusi hazırladığım yeməkləri vaxtında çatdıra bilmədim.
-Çanınız sağ olsun, – Zəhra gülümsədi, – bu dəfə də siz bizim süfrəmizin qonağı olun.
Aclığı olmasa da, Xavər Zəhranın sözünü yerə salmadı.Gülümsəyib masa arxasına əyləşdi.
Anaların şirin söhbət etdiklərini görən Sevil otağına keçmək üçün hər ikisindən icazə aldı:
-Etiraz etmirsinizsə, mən otağımda bəzi işlərimi qaydaya salım.
-Buyur qızım, – Xavər dilləndi, – mən də çox yubanmayacağam.Axşam qonaqlarım olacaq. Əgər istəsəniz, siz də buyura bilərsiniz.
Sonuncu cümləni bir qədər ehtiyatla deməsindən hiss olunurdu ki, qonaqları…
-Bacım Zivərgil olacaq, – sözünə davam etdi, -Məncə…
-Bizə görə narahat olmayın, – Zəhra onu çətin vəziyyətdən qurtarmaq istədi, – biz axşam gəzintisinə çıxmaq istəyirik.Çoxdandır qızlarımla birlikdə gəzintiyə çıxmıram.Arzu da işdən gəlsin, dənizkənarı bulvara gedəcəyik.
Xavər onu yaxşı anlayırdı. Özü də belə bir vəziyyətə düşsəydi, bəlkə də…nə edəcəyini bilməzdi. Amma ailələrin bir- birinə qarşı mehribanlığının bir yolu da Zivərin daxilindəki kini əritmək, Zəhraya və qızlarına olan münasibətini köklü dəyişmək idi. Lakin necə?
Hər şey zərgər dəqiqliyi ilə ölçülüb- biçilməli, ən xırda ehtiyatsızlığa belə yol veriməməliydi.Zəhranın mülayimliyi, səbri, ağıllı düşüncəsi ilə bu işi yoluna qoymaq nə qədər asan idisə, məkrli, ədalı, tündxasiyyət bacısı ilə bir o qədər çətin idi.Xavər həqiqətən qəliz sual qarşısında qalmışdı.
Sevilin mətbəxdən çıxdığını görüb bir qədər ürəkləndi:
-Bilirsiniz Zəhra…biz analar övladlarımızın xatirinə …
-Sizi anlayıram, – Zəhra əli ilə süfrənin kənarını sığalladı, – bala üçün canımızı da fəda edərik.Həyatda onlar üçün yaşamırıqmı?
-Elədir.Təki onlar xoşbəxt olsun!
-Amin, bacı , amin!
Sevil otağının qapısını bağlayıb, acıqla kresloya əyləşdi.” Bacımgil olacaq…Çox lazımdır bizə sənin Zivər bacın!, -dodağını çeynədi, – guya vəziyyəti bilmir.Sənin bacınkimilər biz yoxsulları həzm edə bilmir! Belələrindən adama ancaq ziyan gələr!”.
Əsəbiliklə yerindən qalxıb, otaqda var –gəll etdi, pəncərəyə yaxınlaşdı.Özündən biixtiyar qarşı tərəfdəki binalara baxdı. Gözü…Azadın işarə etdiyi binaya sataşdı. Həmin o binaya…O binaya ki, sakini Azad idi.
“Aman Allah!, – düşündü, -bu ki…bu ki…, – gözləri sevincdən doldu, – biz ki, səninlə lap yaxındayıq, Azad!Sən…sən indi bu mənzillərin hansındasan?Səni necə görüm Azad?Sən də məni düşünürsənmi? Görməyə can atırsanmı? Hiss edirəm…mənə biganə deyilsən, amma…sən də mənim qədər…”.
-Ayy, bacım nə düşünür belə?, -Arzunun səsi onu fikirdən ayırdı, -mane olmadım ki?
-Yox, – Sevil gülümsəməyə çalışdı, – nə tez gəldin?
-Hə, – Arzu da gülümsədi, – bu gün axşam sizi maraqlı bir gəzintiyə aparmaq fikrim var, – pəncərənin kənarında dayanan bacısını qucaqladı, – sən nəyə baxırsan?
-Evlərə, binalara, mənzillərə…, – Sevil yenidən Azadın yaşadığı binaya tərəf baxdı, – bilirsən…hərdən düşünürəm…kənardan kibrit qutusuna bənzəyən bu evlərin hərəsində bir həyat var.Bir – birinə bənzəməyən bir həyat…
-Maraqlıdır, – Arzu heyrətini gizlətmədi, -bacımın romantik duyğuları dilə gəlib, – aha, davam et.
-Yox, bu romantika deyil, həqiqətdir, -Sevil astadan dilləndi, -hərəsinin öz dünyası…öz aləmi…
-Mmm…, – Arzu sınayıcı nəzərlərlə bacısını süzdü, – deyəsən maraqlı söhbət var axı.Hə?Bəlkə…bəlkə mənə deyəcəklərin var?
-Bilmirəm.Amma…
-Sevil…biz bacıyıq.
-Ciddi bir şey yoxdur.Sadəcə…
-Sevil…
-Bilirsən…
-De.Həyəcanlandırma məni.
-Arzu…
-Qızlar, gəlin Xavər xanımla görüşün! Nə qədər təkid etsəm də tələsir, getmək istəyir, – Zəhranın səsi gəldi.
-Hə, üzrlü hesab edin, – Xavər dilləndi, – sabah sizinlə daha çox vaxt keçirəcəyəm.İndi isə getməliyəm.Yenə də düşünün, axşam qonağımız olsanız sevinərik.
Qızlar otaqdan çıxıb Xavəri hörmətlə yola saldılar.
Arzu da əynini dəyişib, əl-üzünü yudu.Bacısına görə keçirdiyi narahatlığı anasına bildirməmək üçün ehmalca otağa kecib qapını bağladı:
-Hə , Sevil, – astadan dilləndi, -de görüm nə olub?
-Ay qız, heç nə olmayıb, – Sevil gülümsədi, – bacını tanımırsan?
-Tanıyıram.Özü də yaxşı tanıyıram. Sözlü adama oxşayır.
-Bilirsən, Arzu, – Sevil ciddi görkəm aldı, – səndən heç nəyi gizlətməyəcəyəm.Dinləməyə hazırsansa…
-Əlbəttə hazıram. Buyur.
-Sakitləş, – Sevil güldü, – pis heç nə eşitməyəcəksən.Mən…olduğu kimi danışım, sən bir yol göstər, yaxşımı?
-Dinləyirəm.
Sevil son günlərdə olanları tam təfsilatı ilə bacısına danışdı. Doğrudur,öz hissləri ilə bağlı bəzi məqamların üzərindən ötüb keçsə də, Arzu hər şeyi yaxşı dərk edirdi.Bacısı danışdıqca, üzündən- gözündən saçan sevgi işığını duymaq o qədər də çətin deyidi.Sevilin ürəyinə məhəbbət toxumu düşmüşdü və anbaan cücərməkdə idi.Onu dinlədikcə, özünün də yaşadığı eyni hissləri xatırlayır, arabir xəfif gülümsəyirdi.
Qızların gizli pıç-pıçı ananın nəzərindən yayınmırdı. Amma müdaxilə etmək üçün də bir səbəb tapa bilmirdi.
Birdən Xavərin dəvətini xatırladı. Hə, əlbəttə…
-Qızlar, – deyib, qapını tıqqıldatdı.
-Gəl ana, – Arzu heç nə olmayıbmış kimi səsləndi.
-Qızlar, Xavər xanımın təklfinə necə baxırsınız , hə?
-Necə baxacağıq?, – Sevilin siması dəyişdi, – Mən o qadını görmək istəmirəm!Sən də kəsə cavab verəydin gərək. Bizi özündən qat-qat aşağı təbəqədə görən biri ilə üz-üzə gəlmək nə qədər…
-Anladım.., – Arzu dilləndi, -bayaq Çingiz dedi ki…
-Onlar ad günündə olanları yaxşı gördülər və bildilər! Yenidən, heç nə olmayıbmış kimi onlarla necə görüşək? Növbəti dəfə aşağılanmağımızı gözləyəkmi?Əslində…Xavər xanım bu təklifi heç etməməliydi.
-Xavər xanım münasibəti düzəltmək istəyir qızım. Onu da başa düşmək olar. Nə qədər olmaya, doğma bacısıdır.
-Doğma bacısı da , ona hörmət qoyub, qonaqları ilə o cür rəftar etməməliydi.
-Sakitləşin, – Arzu söhbətə qarışdı, – gəlin bu məsələnin həllini zamanın ixtiyarına verək.Olan oldu, keçən keçdi. Bizi onlarla üz- üzə gəlməyə heç kim məcbur etmir.Məqsəd yalnız mehriban münasibət qurmaqdır.Xavər xanım buna çalışır.
-Hə,elədir, – Zəhra razılaşdı, -gəlin mübahisə etməyək. Arzu doğru deyir, zaman özü hər şeyi yoluna qoyacaq.



ARDI VAR.


Govher Rustamova
www.kafiye.net


Tarih 8 Ara 2019 Kategori: Govhar Rustamova

HƏSƏD(roman) 98

HƏSƏD(roman) 98



Sevil bir söz demədi.Başını qaldırıb bir də Azadın gözlərinə baxdı.Orada öz əksini gördü.”Ahh…elə sona qədər bu gözlərin dərinliyində qala bilsəydim…bir ömür boyu səninlə bax beləcə, yanaşı addımlaya, səsini dinləyə, qəlbinə hakim kəsilə bilsəydim…”düşündü. Astadan:”Salamat qalın”, – deyib ayrıldı.
Binaya tərəf irəlilədikcə Azadın hələ də onun arxasınca dayanıb baxdığını bütün varlığı ilə hiss edirdi.O baxışların təsirindən müvazinətini itirə biləcəyindən , hətta büdrəyəcəyindən belə ehtiyat edirdi.
Vücudundan gizli bir üşütmə keçdi.Fikirləri, düşüncələri o qədər qarışıq idi ki, onları yerbəyer etmək üçün zaman,məkan arayırdı.Yeganə çıxış yolu evə tez yetişib,otağında xəyaları ilə tənha, başbaşa qalmaq idi.
Zəhra qızının gəlişini səbrsizliklə gözləyirdi.Son günlər kefsizliyinin səbəbini də özlüyündə başqa cür yozurdu.Düşünürdü ki, Sevil yəqin , məcburiyyət qarşısında qalıb qiyabi oxumağa qərar verib.Maddi ehtiyac ucbatından tələbə yoldaşlarından ayrılmalı olub. İndi də onun xiffətini çəkir…Yazıq ana bu məqamda da özünü günahlandırırdı.” Gərək razı olmayaydım, – düşünürdü, -birtəhər dolanardıq…Uşaq indi həm oxumalı, həm də işləməli olacaq.Əlbəttə…fikir çəkməyib, neyləsin?
Qapının zəngi onu fikirdən ayırdı.Sevili qarşılamaq üçün tələsik dəhlizə keçdi.Çöhrəsinə süni də olsa, təbəssüm verməyə çalışdı.
Sevil indi daha fikirli idi. Anası ilə ağızucu salamlaşıb otağa keçdi.Qapını ehmalca bağlayıb səliqə ilə yığılmış çarpayısının kənarına əyləşdi. Otaqdakı səssizlik ruhuna dinclik gətirdi.İndi onun məhz bu sükuta böyük ehtiyacı vardı.Əhvalı eynən , güclü fırtınadan sonrakı sakitliyə bənzəyirdi.Təlatümsüz, sakit, dalğasız bir dənizi xatırladırdı.
-Qızım, – Zəhranın səsi gəldi, – otağa gələ bilərəmmi?
-H…Hə…gəl, gəl , ana, – özünü ələ aimağa çalışdı.
Zəhra otağa keçən kimi, qızını bağrına basdı:
-Başına dönüm Sevil, nə olub sənə? Niyə bikefsən? Səni belə görəndə dünyam alt –üst olur!Özümü danlayıram, – kövrəldi, – bilirəm…bilirəm, tələbə dostlarından ayrılmaq sənə ağır gəlir.Nə qədər olmaya, isinişmişdin, üzün- gözün öyrəşmişdi.Tələbəlik həyatı yaşayırdın.Ailədəki vəziyyət səni bu addımı atmağa məcbur etdi…Amma nə qədər gec deyil, qərarını dəyişə bilərsən qızım.
-Niyə ki?,- Sevil gülümsəyib anasını qucaqladı, – qərarım qətidir və məni bu addımı atmağa heç kim məcbur etmir, öz istəyimdir, – gözləri güldü, – indi bu, mənə hava və su kimi lazımdır.İnan mənə…çox lazımdır…
-Nə deyirəm, – Zəhra çaşqınlıqla qızına baxdı, -elə isə, bəs niyə…
-Narahat olma, – qız anasının nə deyəcəyini yaxşı anlayırdı, – mən artıq balaca, şıltaq Sevil deyiləm.Böyümüşəm ana, böyümüşəm…
-Şükürlər olsun!, – ana əlini göyə qaldırdı, – təki ciddi bir səbəb olmasın. Səni fikirli görəndə özümə yer tapa bilmirəm.Şıltaq olsan da, mənim əziz balamsan, ayağına bir daşın belə toxunmasına razı olmaram.
-Dedim ki, narahat olma, – Sevil güldü, -məni də çox aciz bilmə.De görüm, nə bişirmisən hə?
-Mmm…,bir bilsən hələ, – Zəhranın çöhrəsi güldü, -qalx, gəl əl – üzünü yu, birlikdə nahar edək.
-Yaxşı, -Sevil razılaşdı, -süfrə hazır olana qədər mənə vaxt ver.Hava çox istidir, azca rahatlayım, gəlirəm.
Ana sevincək otaqdan çıxdı.Can –başla nahar süfrəsi hazırlamağa başladı.
Sevil nə düşündüsə gülümsədi.Anasına dediyi sözləri xatırladı:”İndi bu, mənə hava və su kimi lazımdır…”.Hə, lazımdır…özü də çox.Aman Allah! İnana bilmirəm…Azad…Azad qiyabi şöbədə müəllimlik edəcək!Demək…demək ki…
-Qızım, hər şey hazırdır, gəl, – Zəhra qapını tıqqıldatdı, -soyutmayaq.
-Gəlirəm ana, – Sevil cəld əynini dəyişib otaqdan çıxdı.
Əl- üzünə su çəkib masa arxasına əyləşdi.İllər idi ki, anasının əli ilə hazırlanmış yeməklərdən məhrum olmuşdu.
Yeməkdən bir qaşıq dadıb gülümsədi:
-O! Ana əlinin duzu başqadır!B əh- bəh!Yeməyin dadı da, ətri də adamı bihuş edir!
-Elədir, qızım…, – Zəhranın gözləri yol çəkdi, -ananın əvəzi yoxdur.Həyatda hər şeyi tapıb yoluna qoymaq olur…anadan başqa.
Sevil anasını dərhal anladı.Zəhra da ailə qurduqdan sonra ana nəfəsinə həsrət qalmışdı, ən ağır vaxtlarında belə ana- bacı qayğısı görməmişdi…
Azad baxışları ilə Sevili ta binanın girişinə qədər müşayiət etdikdən sonra asta addımlarla öz yaşadığı binaya tərəf getməyə başladı.Hadisələrin sürətli gedişi onu da bir qədər çaşbaş salmışdı.Vaxtilə kəlmə kəsməyə ürək etmədiyi halda, indi bəyəndiyi qızla yanaşı addımlayır, söhbət edir, hətta qonşuluğunda yaşayırdı.Heç vaxt möcüzələrə inanmayan Azadın, onların mövcudluğuna olan şübhəsi getdikcə azalmağa başlayırdı.Sevilin ürəyinə yol tapmaq üçün hər şeyə hazır idi. Bu qız onun məhz illərlə xəyalında yaşatdığı, həyatında görmək istədiyi qız idi. Təkəbbürü də, ciddiliyi də, ötkəmliyi də çox xoşuna gəlirdi.
Azad hələ ali məktəbə daxil olduğu illərdə xalası qızının ona meylli olduğunu hiss edirdi. Qız hələ orta məktəbdə oxuduğundan, buna bir o qədər də əhəmiyyət vermirdi.Özlüyündə “ Hələ uşaqdır, illər ötdükcə fikri dəyişəcək”deyib, məsələnin ciddiliyinə varmırdı.Əslində ona qarşı elə bir hissi də yox idi. Onu özünə kiçik bacı bilirdi.
İllər ötdü, qız da orta məktəbi bitirib, ali məktəbə daxil oldu. Lakin heç nə dəyişmədi, əksinə, qızın Azada olan mehri daha da gücləndi. Bu, onu narahat etməyə başlasa da, heç kimlə bölüşə bilmir, çıxış yolu tapmaqda çətinlik çəkirdi.
Sevili isə gördüyü ilk dəfədən bəyənmişdi.Ona tez-tez göz qoyur, oturuşuna- duruşuna, davranışına nəzarət edirdi.Qız hər barədə onun xoşuna gəlirdi.Hər gün onu heç olmasa bircə dəfə də olsa,görmək istəyilə evdən çıxırdı.Elə onu görməkdən ötrü də müəllimlərinin institutda qalıb işləmək təklifini qəbul etmişdi.Budur, tale onları burda, qonşuluqda rastlaşdırmışdı.
-Azad!, – səsə ayaq saxladı, -Azad!
Xalası qızı idi:
-Azad, xoş gördük!
-Salam Solmaz, – Azad könülsüz cavab verdi.
-İndi deyəcəksən ki, bu xalaqızı niyə evlərində oturmur, – Solmaz onun lap yaxınlığına gəldi, – neyləyim, anam dadlı nəsə bişirəndə, boğazımdan getmir.Gözümün qarşısına siz gəlirsiniz. Xalan qoğal bişirirdi, dedim isti- isti çatdırım sizə, – gülümsədi, – bilirəm onları çox xoşlayırsan.
-H…Hə…çox sağ ol Solmaz. Sən həqiqətən çox diqqətli, qayğıkeş qızsan.
-Niyə fikirlisən? Bir şey olmayıb ki?
-Yox, – heç bir şey olmayıb…hava istidir.
-Hə, – qız onunla yanaşı addımlamağa başladı, – gedək.
Zümrüd Solmazın tez- tez gəlişinə adət etmişdi. Bacısı qızını həqiqətən öz balalarından ayırmırdı.İstiqanlılığına görə isə onu məxsusi olaraq digər bacı balalarından seçirdi. Qızın Azada qarşı münasibətini də hiss edir, ürəyində buna çox sevinirdi.Nə vaxtsa bu barədə oğlu ilə danışacağını özlüyündə götür- qoy edirdi.
İndi onları birlikdə görəndə eyni açıldı. Xəyallarının nə vaxtsa həyata keçəcəyinə ümidi artdı.Gözəl bilirdi, Solmaz ona yaxşı gəlin olacaqdı.
Azadın fikri isə tamam başqa yerdə idi. Sevili yenidən harada, necə görəcəyi, onunla nələr danışacağı barədə düşünürdü.Yaxşı ki, heç olmasa, qonşuluqda idilər, yoxsa…yoxsa qış sessiyasına qədər səbri çatmazdı. Qiyabi şöbədə dərslər yalnız qış və yay aylarında keçirildiyindən müəyyən təzadlar yaranmışdı.Nə etməli?
Bəlkə…bəlkə bu barədə evdə söz salmağın zamanı yetişib?Amma…necə? Əvvəlcə Sevilin razılığı olmalıdır axı…
Eyvana çıxdı. Diqqətlə qarşıdakı yeni tikiliyə tərəf baxdı.İndi o mənzillərin hansındasa, Sevil yaşayırdı.Çılğın, şıltaq, ötkəm Sevil…Bu qız onu getdikcə daha çox ovsunlayırdı.Qəlbinə, düşüncələrinə hakim kəsilirdi.
-Hə, çayları süzmüşəm Azad, – Solmaz da eyvana çıxdı, – istəyirsən gətirim elə burada iç.Xalanın qoğallarının dadına bax.
-Yox, – Azad içəri keçdi, – zəhmət çəkmə.Otaqda birlikdə içərik.
Əhvalındakı süstlük açıq- aşkar hiss olunsa da, nə Solmaz, nə də Zümrüd üstünü vurmurdı.




ARDI VAR.




Govher Rustamova
www.kafiye.net


Tarih 8 Ara 2019 Kategori: Govhar Rustamova

HƏSƏD. (roman) 97

HƏSƏD. (roman) 97



Yanılmamışdı.Qarşısında dayanan şuxqamətli, gülərüz Azad idi.İri, dərin gözləri yenə gülümsəyirdi. Baxışlarında ciddiliklə yanaşı mülayimlik də vardı.O baxışlar Sevili maqnit kimi özünə çəkirdi.Qız ciddi- cəhdlə gözlərini kənara çəkib etinasız görünməyə çalışsa da,ürəyi ilə bacarmırdı. Hansısa qeyri – adi biir cazibə qüvvəsi ona mane olurdu.O gözlərin, baxışların daha dərinliyinə nüfuz edib, onları oxumağa çalışırdı.Hissləri və düşüncələri bir – biri ilə çarpışırdı.
-Məni yenidən burada görəcəyinizə inanmırdınız, eləmi?, – Azad bu dəfə icazə gözləmədən skamyanın kənarına əyləşdi,- əslində mən də sizinlə rastlaşacağıma bir o qədər də…
-Məni niyə izləyirsiniz?, – qız qətiyyətlə onun gözlərinə baxdı, -sizi tanımıram, yenidən görməyə də ehtiyac duymuram.Burada sadəcə dincəlirəm.
-Aydındır, – Azad da ciddi görkəm aldı, – özümü tanıda bilərəm, – yerini bir az da rahatladı, – biz eyni institutda təhsil alırıq, daha doğrusu, alırdıq.Sizi tez- tez görürdüm, – sözünə ara verdi, -Mən bu il təhsilimi sona vurdum.Fərqlənmə diplomu ilə.Hərçənd ki, özümün başqa planlarım vardı…amma müəllimlərimin təkidi ilə institutda qalmalı oldum. Doğrudur, məvacibim o qədər də çox olmayacaq, hər halda başlanğıc üçün pis deyil məncə, – o ki qaldı sizi izləmək məsələsinə, elə deyil. Belə şeylər mənim xasiyyətimə çox yaddır.
-Lap yaxşı, – Sevil yerindən qalxdı, – sizə uğurlar!
-Təşəkkür edirəm.Sizə də həmçinin, – Azad təmkinini pozmadı, – qismət olarsa, yenə rastlaşarıq.
“Qismət olarsa”…Olacaqmı görəsən?Görəsən…bu, sonuncu görüş deyil ki?Qismət, tale indi ona nələr hazırlayır?, – özündən biixtiyar Azadın gözlərinə baxdı, – bu baxışlarla rastlaşmaq varmı qismətində?
Araya sükut çökdü. İndi baxışlar danışırdı…Lal- dinməz…səssizcə…
-Adətən siz bu parka rəfiqənizlə gəllirdiniz, – Azad da yerindən qalxdı, – amma nədənsə indi…
-Rəfiqəm yay tətilini başqa ölkədə keçirir.İstirahətdədir, – Sevil tələsik cavab verdi.
Demək, Azad onun Nübarla yaxın rəfiqə olduğundan da xəbərdardır…Həə…” Görəsən, daha nələrdən xəbəri var?” daxilində gizli bir narahatlıq baş qaldırdı.
Fikirli halda dayanacağa tərəf getməyə başladı.
-Yayın sonuna az qalıb,- Azad onunla yanaşı addıımladı, – yəqin ki, rəfiqəniz yaxın günlərdə istirahətdən qayıdar. Yenidən birlikdə olarsınız. Darıxmayın.
-H…Hə…Bəli…, – qız nə deyəcəyini bilmədi, yaman yerdə yaxalanmışdı.
Necə deyəydi ki…öz səhvi ucbatından ən yaxın, sevimli rəfiqəsini itirmişdi…bəlkə də…ömürlük , birdəfəlik …
-Açığını deyim ki, – Azad yenidən söhbətə başladı, – ləyaqətli, etibarlı insanlar çox azdır.Bəzən ürək qızdırdığın, etibar edib yaxınına buraxdığın adamlardan elə qeyri – səmimi , nalayiq davranışlar görürsən ki…
“ Aman Allah!, – qızın boğazı qurudu, – O, nə demək istəyir görəsən? Nübarla aralarında olanlardan xəbəri varmı? Nəyə işarə edir?”.
-Mən sizin dostluğunuza yaxşı mənada həmişə həsəd aparırdım, -Azad sözünə davam etdi, – dərslərimiz yanaşı otaqlarda keçirildiyindən dəhlizdə sizinlə tez- tez rastlaşırdım.Rəfiqənizin münasibətindən hiss edirdim ki…
-Biz orta məktəbdə də eyni sinifdə oxumuşuq.
-Doğrudanmı?, – Azad təəccübünü gizlətmədi, – deyirəm axı…az müddətdə belə bir istilik, mehribanlıq…
-Dayanacağa çatdıq.
-Hə, – Azad gülümsədi, – söhbətimiz maraqlı olduğundan vaxtın ötdüyünü də hiss etmədik.
-Salamat qalın, – Sevilin səsi titrədi, – avtobus yaxınlaşır…mən…mən…getməliyəm.
“ Getməliyəm, Azad…getməliyəm…səni bir də nə vaxtsa görəcəyimə ümidim çox azdır, çox…neyləyim?Həyat məni sıxmağa davam edir.İztirablarımdan zövq alır.Artıq gücüm tükənib, qüvvəm qalmayıb.Kaş…kaş heç səni görməyəydim, tanımayaydım. İndi…indi sən də mənə bir dərd olacaqsan.Fikirlərimə, xəyallarıma hakim kəsiləcəksən.Yuxusuz gecələrimin səbəbkarına çevriləcəksən…”.
-Yaxşı yol!, – Azadın səsi onu fikirdən ayırdı, – adınızı bilmədim amma…
-Adımı bilməyinizin elə bir mənası yoxdur, – Sevil astadan dilləndi.
-Olsun!, – Azad güldü, – demək…demək məchul xanım.Riyaziyyatçıların işi elə məchullardır.Bir məchul da siz olun.
Sevil bir söz deməyib avtobusa yaxınlaşdı.Pillələri qalxıb oturacağa əyləşdi.Yerini rahatlayıb gözucu pəncərəyə tərəf baxdı. Onu sonuncu dəfə görmək istəyini daxilində boğa bilmirdi.Sayılı saniyələr də indi onun qəsdinə durmuşdu.Taleyin hökmü ilə…onları ayıracaqdı.
İlk baxışda Azad gözünə dəymədi. Həyəcanlandı. Aman Allah! O, hara yoxa çıxdı?
Diqqətlə bir də baxdı…Bir də boylandı…Yox idi…Azad yox idi!
Avtobus yerindən tərpəndi. Bütün ümidlərini, arzularını geridə qoyub yola düzəldi.
Həyat gözlərində bomboş boşaldı, mənasızlaşdı.Bütün varlığı süstəldi.Qəhərdən sanki boğulmağa başladı. Qürurunun qurbanına çevrildiyi üçün özünü qınadı.
Həyat gözlərində yenidən boz rəng aldı. Pəncərədən ilk dəfə görürmüş kimi seyr etdiyi saysız- hesabsız binalar , köşklər, ağaclar sanki talesizliyinə şahidlik edirdi.Ətrafında ona təsəlli verəcək heç bir şey yox idi.
Evin yaxınlığındakı dayanacaqda könülsüz düşüb , sakit –sakit addımlayırdı.
Öz çarəsizliyinə özü də açıyırdı.Başını yerdən qaldırmadan addımlayırdı. İndi o, heç kimi nə görmək, nə də eşitmək istəmirdi. Təkcə…təkcə birindən savayı…Onunla saatlarla üz- üzə , göz- gözə oturub doyunca söhbət edərdi. Dərdlərini bölüşərdi, məsləhətlərini dinləyərdi…Ehhh…Böyüklər doğru deyirlərmiş ki, qismət insanın öz əlindədir, gərək qaçırmayasan.Əldən verdinsə…bir də çətin…
-Sevil!, – səsə diksindi, -Sevil!
Qulaqlarına inanmadı. Həmin səs! Aman Allah, onu qara basır nədir?Yox, yox! Bu, o deyil! O, Sevilin adını da bilmir!Bəs…
-Sevil!, – səs bir az da yaxınlaşdı.
Arxaya çevrilməyə ürək etmədi, birdən o, olmasa?Axı…yox , səs həmin səsdir! Azadın səsi!
Addımlarını bir az da yavaşıtdı.Qüvvəsini toplayıb arxaya döndü.Azad gülümsəyərək ona baxırdı.
-Bəs deyirdiniz, məni izləmirsiniz?, – qız ürəkləndi.
-Əlbəttə izləmirəm, – demişdim axı, bu mənim xasiyyətimə yad bir şeydir.
-Elə isə…burada, bu məkanda nə işiniz var?, – Sevil özünü qəzəbli göstərməyə çalışdı.
-Neyləyim ki…mən də bu dayanacaqda düşməyə məcburam?, – qarşıdakı beşmərtbəli binanı göstərdi, – evim buradadır, – gülümsədi, -vəziyyət bunu tələb edir.
-Vəziyyət daha nəyi tələb edir?, – Sevil eşitdiyinə sevinsə də büruzə vermədi.
İnanılmaz idi! Azad onun lap yaxınlığında yaşayırmış!
-Hələ ki…
-Adımı haradan bilirsiniz?
-Dedim axı…riyaziyyatçıların işi məchulları tapmaqdır. Mən də öz məchulumu …,-Sevilin gözlərinə baxdı, – bilirsiniz, həyatda təsadüfi heç nə yoxdur.Məncə, bu da taleyin, qismətin bir işidir…
Sevilin daxilindən səs gəldi ” Ağıllı ol, Sevil! Qismətini əlindən vermə! Bu, sənin taleyindir! Ona arxa çevirmə!”.
Qızın sanki nitqi tutuldu.
-Sevil, – Azad mülayim səslə dilləndi, – sən həmişə diqqətimi çəkmisən. Ciddiliyin, qətiyyətin xoşuma gəlib. Mən belə insanlara daha çox üstünlük verirəm.Yüngüllüyü sevmirəm, – sözünə ara verdi, – qrup yoldaşlarından adını öyrənsəm də, yaxınlaşmağa cürət etməmişəm.Məni acılayacağından ehtiyat etmişəm.Amma…
-Nə amma?
-Sənin kafedraya gəlişinə sevinsəm də, sonradan qiyabi şöbəyə keçməyin barədə ərizəni görüb təəccübləndim.Yaxınlaşıb söhbət etmək qərarına gəldim.
-Hə, – Sevil özünü ələ aldı, – vəziyyət bunu tələb edir, siz demişkən…işləmək fikrim var. İri bir şirkətdən təklif almışam. Hərçənd ki, ailəmizin buna ehtiyacı yoxdur…
-Aydındır…
-Təhsilimi qiyabi davam etdirəcəyəm. İndi isə məni bağışlayın…getməliyəm…
-Yaxşı, -Azad razılaşdı, – ümidvaram ki, bu, son görüşümüz deyil. Həm qonşuyuq, həm də…
-Həm də…nə?
-Öz kafedramızda, qiyabi şöbədə dərs deyəcəyəm. Demək…, – gözləri güldü, – demək, qismət hələ ki, mənim tərəfimdədir.Yaxşı , yubanma. Sağ ol, salamat qal. Görüşmək ümidilə.


ARDI VAR.


Govher Rutamova
www.kafiye.net


Tarih 8 Ara 2019 Kategori: Burçak Karataş

BENİ VURANLAR UYKUDA

BENİ VURANLAR UYKUDA


Değme kan kokar ellerin
Puşt pusu kurmuş kuytuda
Vuruldum can yaram derin
Beni vuranlar uykuda

Yaş dökerim oluk oluk
Ondan bu yüreğim doluk
Gülsenimde güller soluk
Beni vuranlar uykuda

Ay buluta küsmüş gider
Fareler ambar terkeder
Sorma can hiç keyfe keder 
Beni vuranlar uykuda

Kul Burçağım vefa firar
Hangi dostum oldu sidar
Ömür geçti nerde didar
Beni vuranlar uykuda 


Burçak Karataş
www.kafiye.net



Tarih 8 Ara 2019 Kategori: Fatma Gül Özcan

BENİ

BENİ


Eyy sevgili.!! gönül telin inlerse, 
Bil ki figandayım, ara bul beni.
Aklın yeter, kalbin ruhsat verirse,
Koyma ızdırapta gel kurtar beni.

İstersen aç kapından, al içeri.
Sev , yada eşiğinde çul et beni.
Dilersen koy sofrana , böl ekmeği,
İpsiz urgansız bağla, kul et beni.

Süveydayım yazdım, yazdım da sildim.
Çok söylendim, sakın zul sayma beni.
Konuştum, anlattım, dilimden bezdim
Eyy yar, sustum artık làl bil sen beni


Fatma Gül Özcan
www.kafiye.net