Kategoriler


Tarih 21 Oca 2019 Kategori: Şəfaqət Cavanşirzadə

Torpaq qoxusu


Torpaq qoxusu
(hekayə)

Yol yoldaşım qonşum Fəridlə, balaca qızıdı. Yeddi yaşlı Zəhranın məndən xoşu gəlmirdi. Atasına qısqanırdı, gözlərinə baxanda bunu hiss eləmək elə də çətin deyil. Nifrət də yoxdur, sevgi də! Düzünü bilmək istəyirsinizsə, uşaqların kiçik qəlblərində nifrətin olmağına heç vaxt inanmamışam. Ya sevərlər, ya sevməzlər! Fərid də qızının mənə qarşı olan münasibətini görürdü. Gördüyü üçün havada qalan əlimdən tutdu.
“Tutdu” demək səhv olardı, barmaqlarını barmaqlarımın arasından keçirdi. Sarmaşıq güllər özlərinə dayaq bildiyi ağacları qucaqladıqları kimi!… 
Fəriddən belə bir şey gözləmirdim. Bədənimdə qəribə titrəyiş hiss elədim. Bakirə olsan da səhərdən axşamacan düşüncələrində, hisslərində dolaşan kişinin qarşısında ruhun qadındır. Yenə də sevgimizin başladığı günü heç cür xatırlaya bilmədim. Biz nə vaxtdan belə səmimi olmuşduq?
Zəhranın yerində olmaq istəməzdim. Bir-neçə saniyəlik başını önə əyib birləşmiş əllərimizə, həyəcandan enib-qalxan sinəmə, açıq ağzıma, atasının gözlərinə zillənən gözlərimə baxdı, pərtliyini qara gözlərini süzdürməklə gizlətməyə çalışırdı. Atasının gəlişini gözləyən uşaqlar kimi gözləri yol çəkirdi. Bircə sərhədi keçə bilsəydik, neçə il gedə bilmədiyimiz evimizdə ola bilərdik. Ola bilərdik deyəndə ki, bir yerdə getdiyimiz üçün belə fikirləşdim.
Ailəmi qurduq, ya sevgiliyikmi, onu xatırlamıram. Maşınla getməyimizin söhbəti ola bilməzdi. Düşmənə əsir düşmək ehtimalımız vardı. Hərçənd, Fərid düşmənin dilini təmiz danışa bilən kəşfiyyatçıdır. Qəribədir!.. Sərhəddə heç kim yoxdur. Heç kimin olmadığını Zəhra da görürdü, uşaq başıyla başa düşsə də təəccüblənirdi. 
– Ata, bəs, sərhəddə əsgərlər olmalıydı? Burda heç kim yoxdur axı.
Hər şeyi əvvəlcədən bilən Fərid təəccüblənmirdi. Üzündə həyəcandan, qorxudan əsər-əlamət yoxdu.
– Yaxşı ki yoxdur, qızım, – dedi
Amma mən qorxurdum, çox qorxurdum. Yaxşı şeylər haqqında düşünə bilmirdim. Yola çıxdığımızdan bəri gizlətməyə çalışdığım qorxum Fəridin gözündən qaçmamışdı. Qızının əlini buraxdı, üzüm iki ovcunun arasında, təsəlli etməyə çalışırdı: 
– Yanındayam, eşqim. Qorxub eləmə. Yaxşı? 
Eşqim? Düzdür, bir-birimizi çox bəyənirdik. Onda adama güvən verən görkəm vardı. Xəyallarıma uyğun gələn kişi obrazıydı. Biz nə vaxt əhd-peyman bağlamışdıq? Suallarıma cavab tapmağa nə vaxtımız varıydı, nə də artıq sual vermək istəmirdim. 
“Yaxşı, eşqim”, – deyə bildim, gözlərimi yaxınlaşmaqda olduğumuz sərhəddən o tərəfə dikdim
Fərid haqlı idi. Yanındakı xanımın qorxmağı kəşfiyyatçı üçün təhqiriydi.
Özümü birtəhər ələ aldım: 
– Gedəkmi? 
Bu dəfə Zəhranın yorğunluğu onu dilə gətirdi. 
– Uff, ata, getməsək olmaz?
-Olmaz, qızım. Evimiz ordadır. Dədəngilin evi! – Qızının saçlarını üç dəfə oxşadıqdan sonra, dərindən nəfəs aldı, komandir kimi əmr elədi. – Tez olun. Əllərimi də buraxmayın.
Eşqimin barmaqlarına barmaqlarımı daha da sıxdım. Hiss elədim, Fərid də qızının əllərini sıxdı ki, Zəhra atasının gözlərinə baxdı, sonra seyrək, dibləri bir az qaralmış dişlərini ağartdı. Fəridin cəsarətindən sərhədi qorxusuz keçdik. Gözə dəyəcək düşmən görmədik. Bir anlıq elə bildim ki, torpaqlar arasında sərhədlər qoyan dünya liderləri yer üzündən cana doyub, əlbirliyi ilə başqa qalaktikaya uçublar.
Əminəm, Zəhra məndən fərqli düşünürdü. Yəni, üçümüzdən başqa yer üzündə heç kim yoxdur! Uşaq olanda elə bilirdim dünya böyüdüyüm məhlədən ibarətdir. Səkkiz ailə və onların uşaqları!
İkimiz də çəmənliyi görər-görməz çılğın adamlar kimi qaçmağa başladıq. Fərid belindəki çantanı yerə atdı, biz də çox yorulmuşduq. Fərid bizi xəbərdar elədi: 
– Ehtiyyatlı olun! Bu vaxtlar ilan çox olur.
İsti aylarda ilan da insan kimidir, özünü göstərmək istəyir. Bakıda böyümüşdüm, oxumuşdum. İlanlar məni həmişə cəzb eləmişdi. Daha doğrusu, şəkillərdə gözlərinə baxanda, özümü sevgilimin qollarında bihuş olmuş qadın kimi hiss edirdim. Xoşbəxtlikdən az qala uçurdum. 
– Nə ilan, ay Fərid? Dayanma orda, sən də gəl.
Zəhra kəpənəyin arxasınca qaça-qaça: 
– Bax, ata, kəpənək. – dedi. 
Fərid yaşıl otların üstünə uzandı, qollarını arxaya, başının altına yastıq əvəzi qoydu. Yanında uzanmaq istəyirdim, gəldim. Günəşin işığı gözlərimi qamaşdırdı, əlimlə şüaların qarşısını almağa çalışırdım. Barmaqlarımın arasından gözlərimi hədəf alan şüalardan yenə də özümü qoruya bilmirdim. Fərid günəşə gözlərini qıymadan baxırdı. Narahat deyildi. Deyəsən, mən qeyri-adi kişini sevmişdim. Əsl qəhrəmanı!… Belə baxanda, sevdiyimiz kişini qəhrəman kimi görməyimiz qadınların genində var. Asta səslə bu dəfə mən Fəridə xəbərdarlıq elədim. 
– Fərid, günəşə baxma, kor olarsan. 
– Qorxma, eşqim. – Gülümsədi, sonra üzümə baxdı. – Aysel. 
– Hmm! – Şüalardan nə qədər qorunsam da gözlərim yaşarırdı. 
-Mən olmasam, qızıma yaxşı baxarsan? – Vidalaşan adamlar həmişə sözgəlişi vəsiyyətlər edirlər. Birtəhər qorxumu unutmuşdum, canıma təzədən qayıtdı, coşdum.
– Niyə olmayasan yanımızda? Məndən nə gizlədirsən, Fərid? – Ərköyünlük eləməyə haqqım çatdığını düşündüm. Qarşısında diz çökdüm, iki əlimlə əlindən tutdum. Əlləri çox istidir. Belə çıxır ki, mənim əllərim çox soyuqdur?! 
Gülümsədi; – Zarafat edirəm, qorxma! – dodaqlarımdan saniyələrdən ibarət busə götürdükdən sonra davam elədi: – Qalx, getməliyik. Zəhra, gedirik, qızım!…
Mən ilk öpüşümüzün təsirində qalmışdım. Fərid mənə gülümsəyərək səsləndi: 
– Nə oldu? Tərpən, getməliyik.
Zəhra bizə tərəf qaçdı. Kəpənək ovuclarının arasından qaçmaq üçün çabalayırdı: 
– Bax, ata, kəpənəyi tutdum. 
Fərid qızına fikir vermədi, çantanı yerdən götürdü.
İkimərtəbəli binanın qarşısındaydıq. Zəhra yorğunluqdan gedə bilmədiyi üçün yolun yarısında atası onu qucağında gətirmişdi, çantanı da mən! Binaya girdik, axırıncı mərtəbədəki iki qapının ortasındakı qapının qarşısında ikimiz də dərindən nəfəs aldıq. Fərid cibindən açarı çıxardı, qapını açdı. İşığı yandırdım. Mebəllərlə döşənmiş mətbəxĺə bir yerdə iki otaqlı eviydi. Eyvana çıxmaq üçün qapısını açmaq istəyirdim, Fərid icazə vermədi. 
– Eləmə, görən olar. 
Zəhra da yanıma gəldi. 
-Səyləmə, Fərid. O qədər yol gəldik, heç kim görmədi, indimi görəcək? 
Eşitmədim, qapını açdım. Zəhrayla birlikdə eyvandan baxçaya, küçəyə baxırdıq. Heç kim yoxuydu. Həyətdə hasara alınmış, təmizlənməmiş yaşıl otların arasında az qala it-bat olan qəbir diqqətimi çəkdi. Qəbir daşına vurulmuş şəkli yaxşı görməyim üçün gözlərimi qıymalı oldum. Üzü görünmürdü, qaranlıq idi.
Lakin geyimindən ya əsgər, ya da hərbiçi olduğu bəlliydi. Daha əvvəl görmədiyimiz itin hürməyinə mən də, Zəhra da qışqırdıq. Fərid eyvana gəldi, bizi otağa yüngülcə itələdi. 
– Girin içəri. İt varsa, insan da var deməkdir. – Eyvanın qapısını bağladı, pərdələri çəkdi. Sonra: – Burda məni gözləyin! – dedi.
Çantanı götürüb o biri otağa keçdi. Nəfəsimi dərmək üçün divanda oturdum. İmkan olsaydı, sabah günortayacan yatardım. Fikir verdim, Zəhra atasını eşitmək istəmirdi. Haqlıydı!… Maraq olan yerdə kim kimi eşidər? Gözlərimi təzəcə yummuşdum ki, evin qapısının cırıltısından açıldığını eşitdim.
Cəld ayağa qalxdım. 
– Qızım neynirsən? – Zəhranı içəri salmağa çalışırdım. Artıq geciydi. Sağ qapı, qonşunun qapısı açıldı. 40-45 yaşlı bir kişi qapının ağzına çıxdı.
Biz ona, o, isə bizə baxa-baxa qaldıq. Bir addım qabağa gəldi.
– Salam. 
Bizi bizim dilimizdə salamlamışdı, rahatlamışdım. Həmvətənlərimiz çoxdan gəlib çıxmışdı. Həm də təəccüblənmişdim, salam vermək yerinə sual verdim.
– Siz də türksüz?
Adam mənə cavab vermədi, tərs baxa-baxa pilləkanları düşdü. Yəqin salam verməməyimə incimişdi. Ya da uşaqlıqda ata-babalarımızla birlikdə yaşamış ermənilərdəndir, dilimizi unutmayıb, məni yoxladı. Həmin qapı yenidən açıldı. Bu dəfə yaşlı qadınıydı. Qaş-qabağı yer süpürürdü. Hirsli baxışlarından hiss olunurdu, bizi gördüyünə sevinməmişdi. Anlamadığımız dildə, ermənicə danışdı. Cavab vermədiyimizi görüb, nəhayət susdu. Deyəsən, kim olduğumuzu öyrənmək üçün sualları qıqışqıra-qışqıra verirdi. Yazıq Zəhra qorxmuşdu. 
– Aysel bacı.
Zəhranın çiynindən necə tutdum, içəri necə keçdik, qapını necə bağladım, bilmədim, Fəridi hərbi geyimində qarşımızda görəndə ikimiz də ikinci dəfə qorxduq.
Əliylə kənara çəkilməyimizi işarə elədi, çəkildik, qulağını qapıya söykədi.
İfritə qadının səsini hələ də eşidirdik. Deyinə-deyinə evinə girdi. Qapısının çırpılmasıyla səsinin kəsilməsi bir oldu. Fərid bizə bu dəfə yaman əsəbləşmişdi. Anam kimi danlamağa başladı. 
– Siz niyə məni eşitmək istəmirsiz? Başa düşmürsüz, onlar sizin burda olduğunuzu bilməməlidir?!… İndi sizi necə qoyub gedim mən? Gözüm arxadamı qalsın?
Zəhra atasının geyiminə baxırdı.
– Ata, hara gedirsən?
Uşaq ağlıyla Zəhra da bəzi şeyləri başa düşmüşdü. Müharibə uşaqları tez böyüdür. Bəzən böyüklərlə eyni düşünür və həqiqəti olduğu kimi duyur, qəbul edirlər. Gözlərim dolmuşdu. Deməli, vaxtı çatmışdı.
Üç kəlmə; – Nə olar, getmə, – deyə bildim.
Fərid qızının əllərindən öpdü. Qızının gözlərinin içinə diqqətlə baxırdı. Bilirsinizmi, mən bu baxışları həyatım boyu heç bir atada görməmişdim.
Fərid qızına əlvida edənlər kimi baxırdı.
– Atanı çox istəyirsənmi, qızım?
Zəhra başını tərpətdi: – Aha.
Fərid: – Onda Aysel bacını mən olmayanda eşidəcəksən. Yaxşı?
Zəhra mənə baxdı. İkimiz də səssizcə ağlayırdıq. O, uşaqca, mən qadınca.
– Yaxşı, atacan.
Fərid qızının alnından öpüb ayağa qalxdı. Zəhra bu dəfə atasının ayaqlarını qucaqlamağa çalışdı. Qolları iki ayağınacan güclə çatırdı. Fərid gözlərimin içinə baxanda özümü saxlaya bilmədim, səsli ağladım.
– Mən qayıdanacan qızım sənə əmanətdir.
Özümü daxilən sakitləşdirməyə çalışırdım.
– Nə vaxt qayıdacaqsan?
– Səhər tezdən burda olaram.
– Onda niyə belə baxırsan? – dili qayıdacağını, gözləri qayıtmayacağını deyirdi.
– Özünüzə yaxşı baxın. – dedi və gülümsədi.
Daha heç nə demədim. Fəridin boyu məndən çox hündür olduğundan başımı rahatlıqla ürəyinin üstünə qoya bildim. Barmaqlarım kürəyində bir-birinə toxunurdumu, toxunmurdumu, xatırlamıram. Zəhra yanımızda olmasaydı, sabahacan onun bədən qoxusunu içimə çəkmək, burnuma həbs eləmək istəyirdim. Əvəzində hərbi geyimindən torpağın qoxusunu duydum. Torpaq qoxusuyla ilk dəfə yağış damlaları üzərinə düşəndə tanış olmuşdum. Fəriddən bir az aralandım, bu dəfə it kimi burnumu qabağa verib, üstünü iylədim. 
– Üstündən niyə torpağın iyi gəlir? Elə bil torpağın altında yatmısan.

Çox ayıq yatan adamam. Anam otağımın işığını yandıranda gözlərim yuxuda qamaşdı. Anama “Sabahın xeyir” deyib yatağmdan qalxdım. Anam mənə cavab vermədi. Kədərliydi, deyəsən, ağlamışdı da. Gözlərini məndən gizlədirdi. Otağımdan tez çıxıb mətbəxə getdi. Mən də əl-üzümü yumamış danışmağı sevməyən biri… Niyə kefi olmadığını soruşmadım, hamama keçdim. Qapısını örtmək istəyəndə, evin qapısı döyüldü. Anamdan qabaq evin qapısını açdım. Qonşuluqda yaşayan Fəridin qızı Zəhra qarşımda ağlayırdı. 
– Aysel bacı. Aysel bacı, atam aşağıdadı…

Yanımıza gələn anama baxdım. Anam Zəhraya baxıb ağlayırdı. Tez eyvana çıxdım. Aşağıdan qonşu qadınları, ərlik qızları mənə baxırdılar. Hamısının taleyimə yazılmış ayrılıq hissəsinə yazığı gəlirdi. Yuxumda torpaq öz qoxusunu mənə ölənəcən pay vermişdi. İlk dəfə o gün dərk eləmişdim. Neçə qızın qisməti mənim kimi torpağın altında yatır, sonra ümidlərimizi itirmirik, onları gözləyirik. Mən isə heç nəyə ümid eləməyəcəm, eşqimin qoxusunu aprel yağışından sonra, neçə yağış damcılarının altında islanaraq torpaqdan alacam…

Şefaqet Cavanşirzade
www.kafiye.net

 

 
 
 
 

Tarih 21 Oca 2019 Kategori: Nermin AKKN

BOYA KUTUSU KARNEM


BOYA KUTUSU KARNEM

Yok annem,
Bu yıl yine
Benden karne yok annem.
Bu yıl da annem
Boya kutusu karnem.

Defter, kalem, silgi yer değiştirdi.
Kalem,
Uzunca orta parmağım,
Bezden silgimi sağa sola sallarım.
Kitap fırçam,
Çantam, boya torbam be annem
Karne, ekmek param
Vesselam!

Günlerim de anlam değiştirdi.
Cumartesi Pazar
Yoksulluğum azar mesela!

Öyle ya
Beyler hanımlar
Sokağa akar,
Gözlerim umutla
Pabuç kalıbına bakar.

Pazartesi bende de sendrom
İlk günü ya haftanın,
Okullu olmadığımı anlamanın,
Yanağımdaki sesi
Kahrol pazartesi!
Akşama belki severim seni
Hani küçüğümün sütüne inecek ya bereketi
Belki.

Alışıyorum sonra,
Salı çarşamba ve diğerleri
Kolay geçiyor nasılsa.

Cuma var ya!
Sahiden bayram ha!
Tek gün müslümanları
Cennet pazarlığında Allah’la
Bereket yağıyor çantama!

İşte be annem,
Bu yıl yok yine karnem.
Boya kutusu annem
Boya kutusu karnem!

Nermin Akkan
www.kafiye.net


Tarih 21 Oca 2019 Kategori: Harun YILDIRIM

KALBİMİN MELEĞİ


KALBİMİN MELEĞİ

Saplanır bir dikene biter gönül dediğin
Kandil dumanı gibi tüter gönül dediğin 
Al yeşil güle konar öter gönül dediğin

—Bir çocuk sever gibi sev bu yetim yüreği 
—Sana diyorum sana eyy kalbimin meleği

Aşkların divanesi aşığıdır desinler 
Merhamet sofrasının kaşığıdır desinler
Karanlık gecelerin ışığıdır desinler

—Bazen bir şiir oldum bazen çölde nilüfer
—Umutlarımı kırma hiç olmazsa bu sefer

Bir ayağım çukurda diğer ayağım boşta
Dicle Fırat kıskansın rüzgar misali coşta 
Şöyle geliver yahu sevgilim deyip koşta

—Bir sevda yaşat bana bu cihana sığmayan
—Öyle bir sabah olsun hiç güneşi doğmayan

Sabır belki bitmiştir öfkemi kaşıyorsam 
En büyük emaneti canımda taşıyorsam 
Bir bildiğim var elbet eğer ki yaşıyorsam

—-Bilirim bir gün sürmez vallahi senin yasın 
—Ben doydum sensizliğe sen aşka doymayasın

Tomurcuk olan gülü incitip de soldurma
Bir aşık öldü derler duyarsan da aldırma
Sırt üstü bir haraba düşersem de kaldırma

—- Bir kaç kürek toprakla göm gitsin bir çukura
—Çok şey mi istedi bu aşık garip fukara

—Bir çocuk sever gibi sev bu yetim yüreği 
—Sana diyorum sana eyy kalbimin meleği

Harun Yıldırım
www.kafiye.net

 


Tarih 21 Oca 2019 Kategori: Mezahir İsgender

BİR QIZ QALIB YADDAŞIMDA


BİR QIZ QALIB YADDAŞIMDA

Bir qız qalıb yaddaşımda…
Əlim əlinə dəyməyib.
Nə mən ona,nə o mənə
Sevgisini bildirməyib.

Bir olmayıb yolumuz da,
Ordan-burdan baxışmışıq.
Üzdə olub bumbuz,soyuq,
İçdə yanıb,alışmışıq.

Bir qız qalıb yaddaşımda…
Necə yaşam həvəsliydi?!
Səsi sanki bulaq səsi,
Nəfəsi yaz nəfəsiydi.

Aralanıb qızlardan o,
Məktəbə də getməzdi tək.
Başın salıb aşağıya,
Utancaqdı bənövşətək.

Bir qız qalıb yaddaşımda…
Ürəyimi açammadım.
Alıb onu qanadıma,
Səmalarda uçammadım.

Gizli-gizli baxışsaq da,
Söz tapmadı,dil oldu lal.
İlk məhəbbət,budağından
Silkələndi,töküldü kal.

Bir qız qalıb yaddaşımda…
Sudan abır-həyalıydı.
Ürəyini açammayıb,
Məndən giley-güzarlıydı.

Gəlin köçdü bir payızda,
Qısıldım mən dizimə də.
Gözyaşımı yağış etdim
İlk eşqimin izinə də…

Düşmür gözdən bir çeşməyim,
Qış yurd salıb başımda da.
Mən özümü unutmuşam,
O qız qalıb yaddaşımda.


Məzahir İsgəndər
www.kafiye.net

 


Tarih 21 Oca 2019 Kategori: Safiye SAMYELİ

HIRSIZ İSTANBUL


HIRSIZ İSTANBUL

Tahtını yapsamda bahtı yok onun
Kuzumu geri ver hırsız İstanbul
Dinmedi göz yaşım sonu yok bunun
Kuzumu geri ver hırsız İstanbul

Ağzı süt kokuyor ufacık daha
Versen sarayları biçemez paha
Hasretim agıyor bak yine şaha
Kuzumu geri ver hırsız İstanbul

Gül kokusu saklı çıkmazken tenden
Görkeminle onu kopardın benden
Davacıyım bilki mahşerde senden
Kuzumu geri ver hırsız İstanbul

Deme ki sen bana inandın kandın
Boyuna bakıp da adam mı sandın
Kıyarsan yavruma yandın ha yandın
Kuzumu geri ver hırsız İstanbul

Eladır gözleri gürce sakallı 
Kulağında gümüş küpe takılı
Sana deli olsa bana akıllı
Kuzumu geri ver hırsız İstanbul

Kuzusunda ayrı düşşerse koyun
Melemez mi söyle bükmez mi boyun
Son bulsun artık bu oynan oyun
Kuzumu geri ver hırsız İstanbul

SAMYELİ’nin onsuz boştur eşiği
Kurulmaz sofrası dönmez kaşığı
Yalvarırım sana gönder uşağı
Kuzumu geri ver hırsız İstanbul

Safiye SAMYELİ
www.kafiye.net

 


Tarih 21 Oca 2019 Kategori: Mezahir İsgender

Məndən yana darıxsan


Məndən yana darıxsan

Məndən yana darıxsan,
Üzün dağlara tut sən.
Görüb məni orada,
Dərdi-qəmi unut sən.

Hər daş,hər daş dibində
Görəcəksən izimi.
Bəlkə,səksənəcəksən,
Qəfil duyub səsimi…

Məndən yana darıxsan,
Seyr et çölü-çəməni.
Dindir gülü-çiçəyi,
Sor onlardan sən məni.

Deyər mənim yerimi
Bənövşələr,lalələr.
Mənim gözyaşlarımdı
Güllər üstə jalələr.

Məndən yana darıxsan,
Dal göylərin seyrinə.
Dolan,gəz ulduzları,
Bundan gözəl qeyri nə?!

Dolan,gəz ulduzları,
Unutma gəl,birin də.
Axır,məni taparsan,
Sən onların birində…

Yeri-göyü qarğıma,
Yandırarsan,qarğısan.
Yandır Simurğ tükünü,
Məndən yana darıxsan.

Məzahir İsgəndər
www.kafiye.net

 


Tarih 21 Oca 2019 Kategori: Meliha Demirtaş

BİLMEM


BİLMEM

Sen gideli kırık kanadım kolum
Vicdanın sızlamaz taş mıdır bilmem
Son kez kesişir mi acaba yolum
Bunca zulüm sence hoş mudur bilmem

Sevdamı yazarak şiire koysam
Türkü bestelerde adını duysam
Ferhat gibi Bende dağları oysam
Bütün çabalarım boş mudur bilmem

Güzelliğin bende işlenen nakış
Ruhum bahar yaşar istemez hiç kış 
Gözlerin bir derya aşka haykırış
İnadın kırmayan baş mıdır bilmem

Hayalinle yatar dalarım düşe 
Ölüm orucuyla hasretim aşa
Dilemezdim bunlar gelmesin başa
Kaderim yaralı kuş mudur bilmem

Hasta bitap düştüm hesap görülür
Ecelse nöbette defter dürülür
Zanlı sen olarak sebep sürülür
Son arzumdur görmek yaş mıdır bilmem

Meliha Demirtaş
www.kafiye.net

 


Tarih 21 Oca 2019 Kategori: Meliha Demirtaş

ZEYTİN DALI 


ZEYTİN DALI 

Bu dünyaya barış,huzur ne zaman gelir bilinmez,
İnsanın insana yaptığı kötülük akıllardan silinmez,
Anlı şanslı Türk Ordusuna reva mı bu?
Bunca olanları gözardı etmek devamı bu?

Yağış fırtına sis göz gözü görmüyor,
Katil Amerika Ortadoguda kan akıtmaya doymuyor,
Nerede insan hakları olanı biteni duymuyor
Dünya Barışı İslam alemi deyince işine gelmiyor..

Nedir bu çektiğimiz çile bunca eziyet yeter,
Kuzu postuna bürünen çakal sürüleri onca zafiyet yeter,
Amerika terörle yaptığın gereksiz meziyet yeter..
Afrin de zeytin dalı için verdiğin hezimet yeter..

Allah’ım bu yapılanlara içim acıyor,
Zalimin ahını mazlum insan taşıyor,
Düşününce kor ateş yüreğimi sarıyor,
Oluk gibi kanlar boşu boşuna akıyor.

Tekbir sesleri arşa dayansın,
Mehmetçiğim göğsümde var olan imansın
Al bayrağın üstüne düşen nur bir simasın,
Aklımızdan çıkmayan en yüce dimağsın


Meliha Demirtaş  21.01.2018
www.kafiye.net

 


Tarih 21 Oca 2019 Kategori: Nilüfer SARP

NURA GARK OLDU AFAK

NURA GARK OLDU AFAK

Cılız, cüce bir ışık yansırken dolunaydan
Asumanda yıldızlar kurdular geceye tak 
Boğuşurken zihnimle bir ok fırlayıp yaydan
Gitti vurdu hedefi işe yaramadı fak

Şehrin ünlü saati gece vururken dan dan
Sokaklarda kimse yok ıpıssız koca meydan
Zaman sanki gardiyan odam kapkara zindan
Yırtıp da karanlığı hala atmadı şafak

Kül rengi bulutlardan umarken biraz rahmet
Kopar içte kıyamet beklemek verir zahmet
Boşver fısıltılara gölgeyi güle vehmet
İnsanı kahreden şey içinde doğan nifak

Kader derdi bin öğün zevki bir öğün verdi
En sonunda acıyıp birkaç mutlu gün verdi
Yeşerdi tüm umutlar yeniden sürgün verdi
Yalnızken çaresizken nura gark oldu afak

Uymayıp elaleme kurtulup kuşatmadan
Yâr’in gönlünü yapsan kaşlarını çatmadan
Küçük kusurlarında ona tutup atmadan 
Al elini eline kalbiyle kur ittifak

Tan yeri ağarırken bir nisan sabahında
Bir başka doğdu güneş, mutat güzergâhında
Bülbül şarkı tutturdu makamın segâhında
Sevi ile şakırken gül açtı ufak ufak

NİLÜFER SARP
www.kafiye.net

 


Tarih 21 Oca 2019 Kategori: Saliha Değirmenci Yavaş

YİĞİDİM


YİĞİDİM

Bu vatan bizimdir ! Aslanım benim
Zulmün karşısında dur yiğidim dur
Hamdolsun parlıyor aydınlık önüm
Afrin’e bağdaşı kur yiğidim kur

Belki gücüm yetmez kısıktır sesim
Fetih süresiyle çıkar nefesim
Sen cihadda iken göğüs kafesim
Ne desem bilmem ki kor yiğidim kor

Sen can havli ile ayaz solurken
Şehit kadehini zevkle alırken 
Cephede uykusuz susuz kalırken
Banaysa uyumak ar yiğidim ar

Bu hesap bambaşka; bu hesap haşin
Daha tazeciksin yirmili yaşın 
Vatana can verdi nice gardaşın
Bunun hesabını sor yiğidim sor

Karı yatak yaptın geceyi yorgan 
Vur o zalimlere yağlıca urgan 
Cihadı emreder o yüce Furkân
Er- Rahmân ki size yar yiğidim yar

Buz tutmuş ayazdan alnında terin
Senin gayb-ın belli cennettir yerin
Kan ağlıyor Afrin yarası derin
Şevkatle yarayı sar yiğidim sar

Başın dik göğsün pak kaşı çatlısın
Fâtih’in torunu, Ulubatlı’sın
Belki yaya kaldın belki atlısın
Kükreyip düşmana vur yiğidim vur

Zühre’m nakıs ! Zühre’m takatsiz belki
Ya Allah Bismillah sözünün ilki
Yüreği Vatandır yüreği Ülkü 
Zalimlere dünya dar yiğidim dar


Saliha Değirmenci Yavaş
21 . 0 1. 2018
www.kafiye.net